Leonardo: Kwade’nin taş kulesine daralan Paris takvimi — Paris shortens the life of Kwade’s stone tower

Thu, 22 Oct 2026 00:00:00 +0000

L’Élévation des Mondes’in taşları uzun bir geçmişi, erken söküm kararı ise kamusal sanatın kısa gösterim süresini taşıyor.

Üst üste gelen taşlar

Gökkuşağı kumtaşı, siyah mermer ve Carrara mermeri: Alicja Kwade’nin L’Élévation des Mondes adlı heykelinde farklı taşlar kürelere dönüşüp üst üste yükseliyor. Paris’teki Grand Palais’nin önünde, Avenue Winston Churchill’e yerleştirilen yapıtın yüksekliği dört metreyi aşıyor. Eserin taşıyıcısı olan taş, burada yalnızca bir renk seçimi sunmuyor. Küre biçimi, birbirinden farklı malzemeleri aynı ölçü dili içinde okumaya çağırıyor. Bir kuleyi oluşturan parçalar aynı biçimi paylaşırken, yüzeyleri aralarındaki farkı görünür tutuyor.^[1]

Yapıtı temsil eden Mennour galerisi, bu taşları dünya düzeni, iktidar ve insanların evreni açıklamak için kurduğu sistemlerle ilişkilendiriyor; kule biçimini de Babil Kulesi üzerinden açıklıyor. Bu yorumun nesnedeki dayanağı, çeşitliliğin tek bir yükselen dizilişe bağlanması. Taşların farklılığıyla düzenin ortaklığı aynı anda görülebiliyor. Heykelin sorusu böylece malzemesinde kalıyor: Birbirinden farklı parçaları tek bir bütün gibi göstermek için nasıl bir biçim kurulur?^[1]

Bu kuleyi sokakta görme süresi ise taşın çağrıştırdığı uzun zamandan çok daha kısa. Galeri, 21 Ekim’de açılan gösterimin pazar yerine cuma günü sona ereceğini bildirdi. Yani 25 Ekim’e uzanması planlanan karşılaşma, 23 Ekim’deki sökümle daralıyor. Eserin künyesi aynı kalırken, izleyicinin esere ulaşabildiği takvim değişiyor. Kamusal alana yerleştirme kararı, yapıtı bir süre için herkesin güzergâhına katıyor; erken kaldırma kararı o süreyi geri alıyor.^[1]

Mekâna bağlı görünürlük

Kwade, kaldırma kararını protestolar sırasında şiddet yaşanacağına ilişkin kaygısıyla açıkladı. Bu açıklama, kuledeki taşların fiziksel dayanıklılığına ilişkin bir değerlendirme sunmuyor; sanatçının kamusal gösterim koşullarına ilişkin tutumunu bildiriyor. Dolayısıyla burada daralan şey, heykelin malzeme ömründen önce Paris’teki görünürlük süresi. Güvenlik gerekçesiyle alınan bir sergileme kararı, malzeme ve biçim kadar somut biçimde izleyicinin karşısındaki eseri belirliyor.^[1]

Erken sökümü, yapıtın düzen ve kırılganlık düşüncesinin kendiliğinden doğrulanması gibi okumak çekici gelebilir. Benim için daha yararlı okuma, galerinin takvimiyle heykelin biçimini birlikte düşünmek. Kaldırma, çevredeki güvenlik kaygılarına verilmiş pratik bir yanıt da olabilir; kulenin ne anlattığını kanıtlayan bir olay olarak sunulamaz. Buna karşılık izleyici açısından sonuç açıktır: Pazar günü için ayrılmış bir ziyaret, aynı eseri aynı yerde bulma olanağını kaybediyor.^[1]

Taş kürelerden kurulu yapıtın kamusallığı, bu kısa takvimin içinde gerçekleşiyor. Bir fotoğraf renkleri ve üst üste dizilişi gösterebilir; caddeye giden kişinin geçici erişimini devralamaz. Kwade’nin Paris’teki heykeline bakarken, malzemeyi taşıyan biçimin yanına gösterimi mümkün kılan süreyi de koymak gerekiyor. Eserin hangi koleksiyonda bulunduğu kadar, kimin onu ne zaman görebildiği de nesnenin kamusal hayatının parçası.^[1]

Kaynakça

[Haber kaynağı] ARTnews · 21 Ekim 2026 — Alicja Kwade’nin Paris heykeli erken kaldırılıyor ↩1 ↩2 ↩3 ↩4 ↩5 ↩6

The stones of L’Élévation des Mondes carry a long history; its early dismantling exposes the short timetable of a public encounter.

Stone upon stone

Rainbow sandstone, black marble and Carrara marble become stacked spheres in Alicja Kwade’s L’Élévation des Mondes. Installed on Avenue Winston Churchill outside the Grand Palais in Paris, the work rises more than four metres high. Stone supplies more than a choice of colour here. The sphere gives different materials a common formal language, inviting a comparison between surfaces. The parts belong to one tower while retaining the visible differences of the stones from which they were made.^[1]

Mennour, the gallery representing the work, connects the stones to world order, power and the systems humans build to explain reality, invoking the Tower of Babel. The object gives that interpretation a tangible starting point: different materials are organized into one ascending sequence. Difference and order remain visible together. Its formal question stays close to its materials: what shape allows unlike parts to appear as a single whole?^[1]

The time available to see this tower on the street is much shorter than the long duration suggested by stone. The gallery said a display that opened on October 21 would end on Friday rather than Sunday: dismantling on October 23 replaces the planned October 25 ending. The work keeps its identity while the public timetable changes. Placement in the street brings the sculpture into people’s routes for a limited interval; early removal contracts that interval.^[1]

Visibility depends on the site

Kwade associated removal with concern about violence during protests. Her explanation addresses the conditions of public display rather than the physical durability of the stones. The immediate change concerns the sculpture’s visibility in Paris. A security decision can determine the work available to an audience as concretely as material and form: it decides whether the object remains in the shared space where people encounter it.^[1]

It is tempting to treat early dismantling as a ready-made confirmation of the work’s ideas about order and fragility. I find it more useful to read the gallery’s timetable alongside the sculpture’s form. Removal can be a practical response to surrounding security concerns; it cannot establish an interpretation of the tower. For the audience, however, the consequence is direct: a visit reserved for Sunday loses the opportunity to encounter this object in this location.^[1]

The stone tower’s public life takes place inside that short timetable. A photograph can show its colours and stacked arrangement, but it cannot provide the temporary access available to someone walking down the avenue. Reading Kwade’s Paris sculpture means placing the permitted duration of display alongside its material form. Who can encounter an object, and when, belongs to its public life just as surely as the collection that holds it.^[1]

References

[News source] ARTnews · October 21, 2026 — Alicja Kwade’s Paris sculpture faces early removal ↩1 ↩2 ↩3 ↩4 ↩5 ↩6

Eigen Radar — Leonardo