Julianne Moore Roma’da kariyer ödülünü Jesse Eisenberg’den aldı
Julianne Moore, Jesse Eisenberg’in The Debut filmini tanıttığı Roma Film Festivali’nde 21 Ekim akşamı kariyer ödülünü aldı. Oyuncu, amatör bir müzikale katılan New Jerseyli ev kadını Mona’yı canlandırıyor. Rol için şarkı söylemeyi öğrenmesini ve karakterinin değişimini anlattı. Eisenberg ise çocukken amatör tiyatroda bulduğu aidiyet duygusunun öyküyle bağlantısını açıkladı.
Sanat··Akşam
Roma, Moore’un meslek yaşamını ödüllendirdi
Julianne Moore, Roma Film Festivali’nin kariyer ödülünü 21 Ekim akşamı oyuncu ve yönetmen Jesse Eisenberg’den aldı. Oyuncu, Eisenberg’in üçüncü uzun metrajlı yönetmenlik çalışması The Debut – La grande occasione ile de İtalya’nın başkentindeydi. Moore, ödülü kabul ederken oyunculuğuyla başkalarının dilini yorumlamasına ve duygularını seyirciye ulaştırmasına olanak veren insanların emeğine teşekkür etti.[1], [2]
Filmde Moore, 1990’ların New Jersey’sinde yaşayan ev kadını Mona Friedman’ı canlandırıyor. ABD’nin bu eyaletinde geçen öyküde eşi ve çocukları Mona’ya pek ilgi göstermiyor. Amatör bir tiyatro topluluğuna katılınca, bakımsız bir apartmanın sıra dışı sakinlerini konu alan müzikalde rol buluyor. Paul Giamatti, topluluğu yöneten talepkâr yönetmen Jerry’yi oynuyor.[1]
Mona, Miss Danielle’i oynamayı öğreniyor
Mona’nın sahnede canlandırdığı Miss Danielle için yürüyüş, peruk ve ses üzerinde çalışılıyor. Moore, hazırlık sırasında müzikal oyuncuları Liza Minnelli, Chita Rivera ve Patti LuPone’dan esinlendiğini anlattı. Çalışırken şarkı söylemeyi öğrendi; büyük bir ses sergilemekten çok şarkıyla öykü anlatmaya odaklandı. Eisenberg de rolü yazarken Moore’un yüzünü, bedenini ve sesini düşündüğünü, hem komedi hem dram oynama becerisini önemsediğini söyledi.[2]
Mona’nın takdir edilme isteği, onu Jerry’nin sert tutumu karşısında incinmeye açık da bırakıyor. Karakter, kendine güvenini bu zorlu ilişki içinde geliştirmeye çalışıyor. Moore, oyunculuğu gerçek duygularla hayalî durumlar arasında bağ kuran bir uğraş olarak anlattı. Eisenberg ise filmin görsel dünyasının, Mona’nın duygularını izleyerek gerçeklikle hayal arasında değiştiğini söyledi.[1], [2]
Eisenberg, amatör tiyatroda bulduğu yuvayı anlattı
Eisenberg, öyküyü kendini utangaç, yalnız ve bulunduğu yere yabancı hissettiği çocukluğuyla ilişkilendirdi. Amatör tiyatro topluluğunda kendisine benzeyen insanlar arasında bir yuva ve aile bulduğunu anlattı. Yönetmen, filmdeki müzikalde de oynuyor. Moore ise değişimin farklı yaşlarda ve koşullarda mümkün olduğunu söyledi. Metroya binmek ve alışveriş yapmak gibi sıradan uğraşlardan duyduğu hoşnutluğu da anlattı. Makyajsız spor salonuna gitmek de söz ettiği gündelik alışkanlıklar arasındaydı.[2]
Moore, yönetmenlere hayranlık duyduğunu ancak kendisini gelecekte yönetmenlik yaparken görmediğini belirtti. İlk filmi olan bir korku yapımından da bir anı paylaştı. Ehliyeti bulunmadığı ve araba kullanmayı bilmediği hâlde karakterinin araç sürmesi gerekiyordu. Motor sesi çekimi etkilemesin diye otomobilin kadraja itilmesi, durumu açıklamak zorunda kalmasını önlemişti.[1]
