Dickson Mbi’nin Tellus’u, canlı müzikle doğanın çalkantısını Londra sahnesine taşıyor
Dickson Mbi’nin Tellus yapımı, Londra’daki Sadler’s Wells East’te 24 Ekim’e kadar sahneleniyor. Koreografın kendi bestelerini kullanan çalışmada sekiz dansçıya canlı müzisyenler eşlik ediyor. Yangın ve kuraklıkla karşılaşan bir topluluk, tanrıça Mami-Wata’dan yardım istiyor. Eleştirmenler Lyndsey Winship ve Chris Omaweng, değerlendirmelerinde dansın müzik ve görsel tasarımla ilişkisini öne çıkarıyor; yorumları yapımın sanatsal etkisine odaklanıyor.
Sanat··Öğle
Tellus, Sadler’s Wells East’te sahneleniyor
Koreograf Dickson Mbi’nin Tellus yapımı, Londra’daki dans sahnesi Sadler’s Wells East’te 24 Ekim’e kadar gösteriliyor. Çalışma, Mbi’nin Kamerun kökenlerinden ve Mami-Wata adlı mitolojik tanrıçadan besleniyor. Canlı müzisyenler dansçılara eşlik ediyor.[1], [2]
Mbi, koreografiyi hazırlamanın yanı sıra müziği de besteledi; beste becerisini pandemi döneminde geliştirmişti. Müzisyenler sekiz dansçının arkasında sahne alıyor. Guardian eleştirmeni Lyndsey Winship, müziğin hareketi biçimlendirdiğini ve onunla birlikte işlediğini düşünüyor. LondonTheatre1 eleştirmeni Chris Omaweng de canlı müzisyenlerin gösteriye başka bir boyut kattığını yazıyor.[1], [2]
Bir topluluk yangın ve kuraklıkla karşılaşıyor
Hikâyede yolunu kaybeden bir merkez karakter ve yangınla kuraklıktan etkilenen bir topluluk var. Topluluk Mami-Wata’dan yardım istiyor. Winship, burada çevresel çalkantı içinde umut arayışı görüyor. Hareketlerde Mbi’nin hip-hop geçmişinin yanı sıra çağdaş dansı, Güney Asya danslarını ve klasik dansı çağrıştıran öğeler saptıyor. Eleştirmen, Tellus’u sanatçının Olivier Ödülü kazanan önceki yapımı Enowate’tan daha güvenli buluyor.[1]
Görsel tasarım dansçılara eşlik ediyor
Yapımın görüntülerini görsel tasarım topluluğu YeastCulture hazırladı. Complicité tiyatro topluluğundan Simon McBurney, Mbi’ye danışmanlık yaptı; şair Nick Drake senaryo üzerinde çalıştı. Winship, dansçılardan Nathan Goodman’ın dönüş ve sıçrayışlarını, Hannah Joseph’in buyurgan ve sendeleyen hareketlerini öne çıkarıyor. Eleştirmen, yapımın ayrıntılı olay örgüsünden çok içgüdüsel ve bedensel etkiyle ilerlediğini düşünüyor. Hikâyenin çizgisini izlemek için izleyicilerin programa bakmasının gerekebileceğini de belirtiyor.[1]
