Queens of the Stone Age’in dokuzuncu albümü Perfecth yayımlandı
Queens of the Stone Age’in dokuz şarkılık Perfecth albümü Matador Records etiketiyle yayımlandı. Şarkıcı ve gitarist Josh Homme’un grubunun yeni çalışmasını değerlendiren Louder Than War eleştirmeni MK Bennett, daha gevşek ve yer yer akustik bir yön duyduğunu yazıyor. Bennett’in dinleme izlenimleri, gitar, bas, klavye ve davulun farklı düzenlemelerdeki payına odaklanıyor; albüm grubun dokuzuncu stüdyo çalışması.
Sanat··Sabah
Grubun yeni stüdyo albümü
ABD’li rock grubu Queens of the Stone Age, dokuzuncu stüdyo albümü Perfecth’i Matador Records etiketiyle yayımladı. 30 Ekim’de çıkan albümde dokuz şarkı bulunuyor. Şarkıcı ve gitarist Josh Homme’un grubunda gitarist Troy Van Leeuwen, basçı Michael Shuman, klavyede ve farklı ses kaynaklarında Dean Fertita ile davulcu Jon Theodore yer alıyor. Çalışma, grubun yeni stüdyo yayını olarak dinleyiciye sunuldu.[1], [2]
Louder Than War eleştirmeni MK Bennett, Perfecth’te grubun daha gevşek bir yöne açıldığını yazıyor. Onun değerlendirmesinde akustik bölümler, grubun sert müziğini bekleyen dinleyicilerin öngörebileceğinden daha fazla yer tutuyor. Bennett albümün bütününü olumlu değerlendiriyor. Yazısında Homme’un sesine ve düzenlemelere odaklanarak şarkılarda duyduğu farklı duygusal yönleri izliyor. Bunlar eleştirmenin albümü dinlerken geliştirdiği yorumlar arasında yer alıyor.[1]
Bennett’in ritim bölümüne ilişkin izlenimleri
Bennett, Where The Goth Girls At? parçasında basın öne çıktığı düzenlemeye dikkat çekiyor; Mono’da ise daha yavaş bir atmosfer duyuyor. Sunday üzerine yazarken ritim bölümünün katkısına odaklanıyor. Mono’yu betimlerken orgu, klavye seslerini ve ölçülü davulları izliyor. Nakarata gelindiğinde gitarların farklı bir katman eklediğini yazıyor. Bu parçaları, albüm boyunca farklı çalgıların öne çıkışına ilişkin yorumunda ele alıyor.[1]
Sunday için Bennett, Homme’un sesinden önce Shuman ve Theodore’un çaldığı giriş bölümünü, ardından çalgısal arayı betimliyor. Eleştirmen, Phantom Limb’i orta tempolu bir parça olarak niteliyor ve müziğin yaklaşımını Neil Young ile karşılaştırıyor. Burada akustik düzenlemeye odaklanıyor. Şarkıyı ilk dinleyişten sonra yeniden dönüldüğünde fark edilebilecek albüm parçalarından biri olarak değerlendiriyor. Bunlar Bennett’in dinleme izlenimlerine dayanan yargıları.[1]
Akustik düzenlemeler ve kapanış
From The Cliff’in yaylılarla desteklenen akustik düzenlemesi de Bennett’in dikkat çektiği ayrıntılar arasında. Eleştirmen, Easy Street’te akustik gitar eşliğini ve seslerin birlikte kurduğu uyumu vurguluyor. Easy Street üzerine yorumunda ritim bölümüyle şarkı söyleyişinin ilişkisini izliyor ve kapanıştaki katmanlı seslere değiniyor. Bu betimlemeler, yeni albümdeki düzenlemelere ilişkin eleştirel değerlendirmesinin parçası; şarkıların niteliği hakkındaki yargılar Bennett’e ait.[1]
Perfecth, It’s Only Love ile açılıyor ve Run Away From the Mob ile bitiyor. Bennett, kapanış şarkısının geri vokallerinin ve gitarlarının son bölüme doğru yükseldiğini yazıyor. Bu sonu duygusal bir çözülme olarak duyduğunu, albüm bitmeden önce sertliğin kısa süreliğine geri geldiğini belirtiyor. Louder Than War’daki değerlendirmeye eşlik eden fotoğraflar Andreas Neumann’a ait; eleştiriyi MK Bennett kaleme aldı.[1]
