Tosca, English National Opera’nın yeni yorumunda tek konser salonuna taşındı
English National Opera’nın yeni Tosca yapımı, eserin ayrı mekânlarını tek konser salonunda topluyor; İngilizce çevirideki yer adlarını çıkarıyor. Londra’daki sahnelemeyi Annilese Miskimmon yönetiyor, başrolü Axelle Fanyo söylüyor. Eleştirmenler bu tercihin dramatik sonuçlarını tartışırken, The Guardian, Ben Glassberg yönetimindeki orkestrayı ve Christopher Purves’ün Scarpia yorumunu övüyor. Sahnedeki şiddet de değerlendirmelerin merkezinde yer alıyor.
Sanat··Gece
Üç mekân tek salonda toplandı
Britanyalı opera topluluğu English National Opera, Puccini’nin Tosca operasını Londra Coliseum’da yeni bir yapımla sahneliyor. Topluluğun sanat yönetmeni Annilese Miskimmon, özgün metindeki üç ayrı mekânı tek konser salonunda topluyor. Amanda Holden’ın İngilizce çevirisindeki yer adları da çıkarılmış. Kurumun dört yıl önceki Tosca yapımını Christof Loy yönetmişti. Yeni sahnelemede Tosca’yı Axelle Fanyo, Cavaradossi’yi Chaz’men Williams-Ali ve Scarpia’yı Christopher Purves söylüyor. Eserin bütün perdeleri aynı sahne düzeni içinde ilerliyor.[1], [2]
Sahnede çalgılar kırılıyor
Sahne düzeninde küçük bir kuyruklu piyano, yaylı dörtlüsü, duvar resmi ve Meryem tasviri bulunuyor. The Guardian eleştirmeni Flora Willson, programda konser salonu olarak tanımlanan yerin ilk görünümünün kiliseyi çağrıştırdığını yazıyor. Kadınların saçlarından çekildiği, çalgıların kırıldığı sahneleri anlatırken, tekrarlanan şiddetin etkisini yitirdiğini savunuyor. Willson’a göre tek mekân tercihi, birinci perdedeki kilise ve devlet karşılaşmasını ve ikinci perdede sahnenin içinden ve dışından gelen sesler arasındaki karşıtlığı da zayıflatıyor.[1]
Orkestrayı Glassberg yönetiyor
Topluluğun orkestrasını Ben Glassberg yönetiyor. Willson, orkestranın dolgun sesini ve çocuklarla yetişkinlerden oluşan koronun yoğun katılımını övüyor; müziğin zaman zaman sahnedeki hareketlerin önüne geçtiğini belirtiyor. Fanyo’nun ses rengini beğenirken, Williams-Ali’nin diğer şarkıcılar ve çalgıcılarla bazı dengeleri kurmakta zorlandığını düşünüyor. Purves’ün Scarpia yorumunda ise katı duruşunu, soğuk bariton sesini ve keskin söyleyişini özellikle öne çıkarıyor.[1]
