Petermann, muson ve Antarktika toprağı değişimi üç ölçekte kaydediyor
Uydu görüntüsü Grönland'daki büyük kopmayı kaydederken, iki çalışma Güney Asya musonunun iki yarımküreye ve Antarktika mikroplarının paylaşılan enerji genlerine bağlandığını gösterdi.
Bilim··Akşam
Petermann'dan 76 kilometrekarelik buz dilimi koptu
Copernicus Sentinel-1'in 4 Ağustos tarihli radar görüntüsü, Grönland'ın kuzeybatısındaki Petermann Buzulu'nun yüzen dilinden 76 kilometrekarelik bir parçanın ayrıldığını gösterdi. ESA bunu buz dilinin 2012'den bu yana en büyük kaybı ve Kuzey Kutup Bölgesi'nde 2020'den bu yana en büyük buzul kopması olarak nitelendiriyor. Radarın her hava koşulunda düzenli gözlem yapabilmesi, kopan buzdağının izlenmesini sağlayacak. Tek görüntü, olayın Grönland'ın yıllık buz kaybındaki payını henüz belirlemiyor.[1]
Musonun yağmuru ve denizi farklı yarımküreleri izliyor
Qin Wen ve arkadaşları, mağara ve deniz tortulu kayıtlarını 150.000 yıllık iklim benzetimleriyle karşılaştırdı. Güney Asya üzerindeki yağış Kuzey Yarımküre'ye gelen güneş ışınımıyla, Arap Denizi'ndeki yükselim ise Güney Yarımküre ışınımı ve Güney Afrika üzerindeki ısınmayla birlikte değişiyor. Bu ayrım, alt kıtadaki yağış ile denizde balıkçılığı besleyen üretkenliğin aynı dış zorlamaya birlikte yanıt vermediğini gösteriyor. Sonuç belirli bir av miktarı öngörmüyor; sistemin iki uzaktan bağlantısını ayırıyor.[2]
Antarktika mikropları enerji genlerini yatay aktarıyor
Yongyi Peng ve arkadaşları, Antarktika topraklarından elde edilen 676 mikrop genomunu inceledi ve türlerin yaklaşık yüzde 98'inde yatay gen aktarımı izi buldu. En sık aktarılanlar enerji üretimiyle ilgili genlerdi; atmosferdeki eser hidrojen ve karbon monoksitten enerji kazanmayı sağlayan aerotrofi genleri uzak akraba soylar arasında tekrar tekrar taşınmıştı. Bulgular, soğuk ve besince fakir topraklardaki uyumun tek tek türlerle sınırlı kalmadığını gösteriyor. Örneklenen alanlar bütün Antarktika'yı temsil etmiyor ve aerotrofi tek başına hayatta kalmayı açıklamıyor.[3]
