Kalça kireçlenmesi bulunan üç kişiden alınan kemik örnekleri, hücrelerin yerleşimi ile gen etkinliğinin değiştiğini gösterdi. Tek hakemli gözlemsel çalışma, eklem kıkırdağının altındaki sertleşmiş bölgeleri komşu dokuyla karşılaştırdı. Kemik yapan ve yıkan hücrelerin mekânsal ilişkileri ayrıştı; aday moleküler iletişim yolları belirlendi. Ölçümler hastalıklı dokunun düzenini haritalıyor; hastalığın zaman içinde ilerleyişi bu kesitsel örneklemde izlenmedi.
Weiqiang Lin ve çalışma arkadaşları, kalça kireçlenmesi bulunan üç kişinin eklem kıkırdağı altındaki kemiğini haritaladı. Tek hakemli gözlemsel çalışmada kemik yapan hücrelerin yoğun olduğu çekirdek bölgeleri, farklı gen etkinliği taşıyan kuşaklar çevreledi. Sertleşmiş dokuda kemik yapan ve yıkan hücrelerin mekânsal ilişkileri değişti. Kemik yapan hücrelerle bağ dokusu hücreleri arasında hesaplanan bazı etkileşimler de arttı.[1]
Ekip, ameliyatla çıkarılan uyluk kemiği başlarından beş örnek inceledi: üç sertleşmiş bölge ve komşu sertleşmemiş alanlardan iki bölge. Doku içindeki RNA sinyallerini yerleriyle birlikte ölçen Visium ve Visium HD yöntemleri mekânsal veriyi sağladı. Araştırmacılar gen etkinliğini boyalı doku görüntüleri ve insan kemik iliği hücrelerinden alınan karşılaştırma profilleriyle birleştirerek hücre topluluklarının dağılımını tahmin etti. İşleme sırasında kemik kalsiyumu uzaklaştırılırken RNA kalitesinin korunmasına çalışıldı.[1]
Geleneksel tek hücre verilerinde yeterince temsil edilmeyebilen çok çekirdekli kemik yıkan hücreler ve yağ hücreleri için ek profiller oluşturuldu. Ölçümler her hücreyi tek tek ayırmak yerine doku bölgelerini kapsadı.[1]
Analiz, FN1-SDC2 ve COL1A1-DDR2 moleküler çiftlerini aday iletişim yolları olarak belirledi. Hesaplamalı metabolizma tahminleri, bazı hücre çevrelerinde kullanılabilir besinlerin sınırlı olabileceğine de işaret etti; doğrudan metabolizma ölçümü yapılmadı. Komşu sertleşmemiş doku da hastalıktan etkilenmiş eklemlerden geldiği için tamamen sağlıklı doku sayılmıyor. Kesitsel karşılaştırma örnekleme anındaki düzeni gösteriyor; az sayıdaki hasta, hastalığın ilerleyişi hakkındaki sonuçları sınırlıyor.[1]
