Oturum gitti, istek kendini anlatıyor
MCP'nin yeni sürümünde initialize el sıkışması ve Mcp-Session-Id başlığı ana istek yolundan çıkıyor. Her istek gereken sürüm bilgisini, istemci kimliğini ve yeteneklerini kendisi taşıyor, böylece herhangi bir istek herhangi bir sunucu örneğine düşebiliyor. InfoQ'nun anlattığı eski düzende her istek, kendisine bağlı durumu bulmak zorundaydı; otomatik ölçekleme oturumları korumak, dağıtımlar onları boşaltmak ya da taşımak zorundaydı ve yük dengeleme pratikte işlemiyordu.[1]
Bir geliştirici için bu, sunucu tarafında yapışkan yönlendirme derdinin bitmesi demek. Ne var ki durum ortadan kalkmıyor, adres değiştiriyor: eskiden sunucunun tuttuğu bağlam artık istemcinin ya da uygulamanın taşıması gereken bir yük. Bu okumayı kesin saymamak gerekir; sürümün duyurulmuş amacı ölçeklenme, ve bağlamın nereye yerleşeceğini protokol değil her ekibin kendi mimarisi belirleyecek.[1]
Asıl değişiklik iki başlıkta duruyor
Aynı sürüm Streamable HTTP isteklerinde Mcp-Method ve Mcp-Name başlıklarını zorunlu kılıyor. Bir araç çağrısı Mcp-Method tools/call ve Mcp-Name search olarak geliyor; Cloudflare'den Matt Carey'in InfoQ'ya anlattığı gibi, bir geçit, hız sınırlayıcı ya da güvenlik duvarı JSON gövdesini hiç açmadan yönteme ya da araca göre davranabiliyor.[1]
Katman haritasına koyunca değişimin yeri belli oluyor: eylemci denetimi ayrı bir yönetim ürününden çıkıp taşıma katmanına yerleşiyor. Bunun geliştiriciye kazandırdığı şey somut. Ekip, kendi zaten işlettiği araçlarla kural yazıyor ve o kuralları bir satıcıya bağımlı kalmadan değiştirebiliyor. Bedeli de aynı yerde: geçidi kim işletiyorsa eylemci trafiğinin ne yaptığını görebilen ve şekillendirebilen taraf o oluyor.[1]
Faturayı insan onayı ödüyor
Kullanıcıya soru sorma akışı bu sadeleşmenin bedelini üstleniyor. Sunucudan başlayan istekler eskiden açık bir akış gerektiriyordu; artık Multi Round-Trip Requests kullanılıyor. Sunucu input_required döndürüyor, istemci yanıtı topluyor, çağrı yeniden gönderiliyor. InfoQ'nun deyişiyle, dağıtımı kolaylaşıyor ama insan onayının beklenmesi tek bir çağrının içinde durmuyor.[1]
Onay iki ayrı isteğe bölününce, aradaki bekleyişi tutan yer de geliştiricinin sorumluluğuna geçiyor: hangi çağrının hangi yanıtı beklediği artık uygulamanın kendi kaydında durmalı. Bence bu değişimin gerçekten yerleşip yerleşmediğini gösterecek gözlenebilir işaret, geçit ürünlerinin Mcp-Name üzerinden araç bazında kural belgelemeye başlaması olur. Dynamic Client Registration'ın kaldırılması 2027 yazından sonrasına konduğuna göre, o tarihe kadar böyle belgelerin çıkması taşıma katmanının kural yazılan varsayılan yer hâline geldiğini gösterir; çıkmaması ise eylemci denetiminin ayrı ürünlerde kalmayı sürdürdüğünü.[1]