Restoranlar, profesyonel fotoğrafın maliyetini karşılayamadıklarında menü ve reklamlarda yapay zekâ üretimi yemek görsellerine yöneliyor. Müşteriler ise garip dokuları ve hiç pişirilmemiş yemekleri hızla fark ediyor. İşletmeler bunları geçici bir çözüm diye anlatırken, temel sınır değişmiyor: Görsel önünüze gelecek yemeğin niteliği hakkında makul bir vaat gibi okunuyorsa aldatıcı olabilir.
Küçük restoranlar, yemek ve işgücü giderleri profesyonel çekime alan bırakmadığında menü ve reklam görsellerini üretken yapay zekâyla hazırlıyor. San Francisco'daki bir işletme, açılış telaşı ve aile sorumlulukları sırasında bu görselleri geçici bir çözüm olarak kullandığını anlattı. Chicago'daki bir şarküteri de makine üretimi sandviç resimlerini, gerçek fotoğraflı yeni tabelası gelene kadar kullandığını söyledi.[1], [2]
Görseller ucuz olsa da kusurlar görünmez kalmıyor: müşteriler deri kayışa benzeyen etleri, sürüngen derisi dokulu ekmekleri ve parlak, tuhaf biçimde tek tip sandviçleri paylaşıyor. Denver'daki hemşire Jill Sennett, bir Jamaika barbekü büfesinin görüntülerini 26.000 takipçisine gösterdi; 500'den fazla kişi paylaşımı yeniden yaydı. Sennett, işletmeyi önceden bildiği ve başka öğle seçeneği az olduğu için yine de sipariş verdi.[1], [2]
San Francisco ve Chicago'daki işletmeler görselleri gerçek fotoğraflar hazır olana kadar kullanılan geçici panolar diye anlattı. Bu açıklama maliyet baskısını gösteriyor ancak müşterinin gördüğü farkı kapatmıyor: Üretken model, satışa sunulan tabağı fotoğraflamak yerine eğitim verilerindeki görsel örüntüleri yeniden kuruyor. Bu nedenle ekmek, et ve sandviçler aynı parlaklık ya da düzenle birbirine benzeyebiliyor.[1], [2]
