Yatırım parasından üretim kapasitesine: Sony, TSMC ve gemi inşası
Sony ile TSMC'nin sensör tesisi için görüştüğü şirket harcaması ile gemi inşasındaki kamu-özel yatırım hedefi, paranın farklı bağlanma aşamalarını gösteriyor; gemi inşa planı sermayeyi emek ve üretkenlikle birlikte kapasiteye yöneltiyor.
Ekonomi ve Piyasalar··Öğle
Sensör tesisi için görüşülen şirket harcaması
Sony Group ile Taiwan Semiconductor Manufacturing Company, Japonya'da planladıkları ortak sensör fabrikası için toplam 1 trilyon yen, yaklaşık 6,4 milyar dolar harcamayı görüşüyor. The Japan Times'ın Bloomberg'e dayandırdığı haber, tutarı planlara yakın bir kişiye atfediyor. Rakam şirketlerin değerlendirdiği yatırım ölçeğini anlatıyor; kesinleşmiş bir sermaye taahhüdü veya harcama takvimi açıklanmadı. Görüşülen tutar, iki şirketin belirli bir tesis için değerlendirdiği toplam harcama olarak sunuluyor. Sony'nin yeni ortak girişimde denetleyici hissedar olması bekleniyor. Japon hükümeti de mali destek sağlamayı değerlendirecek. Bu destek gerçekleşirse şirketlerin ayıracağı paraya kamu kaynağı da eklenebilir; haberde desteğin tutarı veya biçimi yer almıyor. Şirketler mayıs ayında, Sony'nin Kumamoto ilindeki mevcut görüntü sensörü fabrikasında üretim hatları ve geliştirme tesisleri kurmak için ön görüşmelere başladıklarını duyurmuştu. Planlanan tesisin robotlar ve otomobiller için yeni nesil görüntü sensörleri üretmesi ve 2029'da üretime başlaması bekleniyor. Bu tarih, planlanan kapasitenin üretime geçmesi için hedeflenen vadeyi gösteriyor; şirketlerin 1 trilyon yen harcamayı bugünden taahhüt ettiği anlamına gelmiyor.[1]
Gemi inşasında kamu-özel yatırım, emek ve üretkenlik
Gemi inşası için öngörülen para, tek bir tesise ilişkin şirket görüşmesinden farklı olarak sektör çapındaki bir yol haritasında yer alıyor. Japonya'nın kamu ve özel kesimleri, zemin kaybeden sanayiyi canlandırmak için ortak çabalarını artırıyor. Ulaştırma bakanlığının geçen yıl hazırladığı yol haritası, gemi inşa hacmini 2035'e kadar 2024 düzeyinin iki katına çıkarmayı hedefliyor. Bu amaç için kamu ve özel kesimden toplam 1 trilyon yen yatırım öngörülüyor. Bu tutar, iki kaynaktan beklenen sektör toplamını anlatıyor; gerçekleşmiş harcama olarak aktarılmıyor. Yol haritası, parayı kapasiteye bağlarken sermaye harcamasının yanına sektör genelinde üretkenliği artırma ve iş gücünü geliştirme önlemlerini koyuyor. Plan, kamu ve özel paranın sermaye harcamasına yönelmesini, emek ile üretkenlik önlemleriyle birlikte daha yüksek gemi üretimine ulaşmanın yolu olarak sunuyor. Nippon Yusen ve ortak şirketlerin kasım ayında tamamlamayı hedeflediği amonyak yakıtlı orta boy gaz taşıyıcısı daha yakın bir üretim adımı sunuyor. Şirketler gemiyi uluslararası taşımacılık için dünyadaki ilk örnek olarak tanımlıyor. Geminin takvimi, sektör için hedeflenen 1 trilyon yen yatırımın bütünüyle taahhüt edildiğini veya 2035 üretim hedefinin gerçekleştiğini göstermiyor.[2]
Paranın bağlanma aşamaları ve kapasite vadeleri
Sony ile TSMC'nin sensör tesisi görüşmeleri ve gemi inşa yol haritası, parayı üretim kapasitesine yöneltmek için iki farklı finansman yapısı sunuyor. Kumamoto'da 1 trilyon yen, belirli bir ortak fabrika için görüşülen şirket harcamasıdır; hükümet desteği değerlendiriliyor. Gemi inşasındaki 1 trilyon yen ise bütün sektöre yayılacak yatırım için kamu ve özel kesimden gelmesi öngörülen hedeftir. The Japan Times iki tutarı da gerçekleşmiş harcama olarak aktarmıyor. Sensör tesisi için açıklanmış bir harcama takvimi bulunmuyor; gemi inşasındaki tutar ise yol haritasında hedef olarak yer alıyor. Kapasite vadeleri bu ayrımı somutlaştırıyor. Sony ile TSMC'nin tesisi için üretimin 2029'da başlaması bekleniyor. Gemi inşa planı, hacmi 2035'e kadar 2024 düzeyinin iki katına çıkarmayı amaçlıyor ve sermaye harcamasını emek ile üretkenlik önlemleriyle birlikte ele alıyor. İlk gelişmede şirketler belirli bir tesis için harcanacak parayı görüşüyor; ikinci gelişmede kamu ve özel kaynakların sektör çapında bir araya getirilmesi ve sermaye harcamasının emek ile üretkenlik önlemleriyle desteklenmesi hedefleniyor. Paranın kaynağı, bağlanma aşaması ve üretim kapasitesine dönüşme vadesi, iki kapasite planı arasındaki ekonomik farkı oluşturuyor.[1], [2]
