Temmuz fiyat ve ticaret verileri, enerji ve ithalat giderleri gerilese bile dış faturanın fiyat rahatlamasını hâlâ kırılgan tuttuğunu açıkça gösteriyor.
Temmuz fiyat verisi, genel endeksin 1,9%’a ve taze gıda hariç çekirdek oranın 1,8%’e çıktığını gösterdi. Aynı tabloda elektrik gerilerken gıda kalemi 3,5% artışla hane üzerindeki baskının sürdüğünü anlattı. Çekirdek görünüm de bütünüyle rahatlamış sayılmıyor. Yani enerji şoku zayıflasa bile fiyat rahatlaması geniş ve temiz bir düşüşe dönüşmüş görünmüyor.[1]
Temmuz mal ticareti açıklaması, açığın 1,9 milyar NZ dolara genişlediğini; ihracat artsa bile ithalat faturasının daha hızlı büyüdüğünü söyledi. Resmî metin özellikle daha pahalı inbound sepetine ve kur kanalından gelebilecek iç fiyat baskısına dikkat çekti. Bu, dış ticaret tarafının dezenflasyona yardım etmek yerine yeniden yük bindirebildiğini gösteriyor.[2]
Ayrı bir temmuz ticaret haberi, ithalatın 27,8% sıçradığını ve enerji giderlerinin açık baskısını büyüttüğünü yazdı. Değer olarak hem ithalat hem ihracat rekor kırsa da pahalı petrol ve zayıf yen, şirket marjı ile tüketici fiyatı arasında yeni bir maliyet köprüsü kuruyor. Bu temmuz verilerinde ithalat faturası dışarıda kalmıyor; doğrudan fiyat baskısına dönüyor.[3]
