1988'den bu yana ilk kez
Knesset'in Cuma günü 62-0 oyla, dört yıllık görev süresini eksiksiz tamamlayarak feshedilmesi — 1988'den beri ilk kez. Bunu "tarihi" diye adlandırmak yerine sorayım: neden bu kadar nadir? Cevap, aradaki on yıllarda erken seçimlerin, koalisyon çöküşlerinin ve kriz hükümetlerinin İsrail siyasetinin normu haline gelmiş olmasında yatıyor. Bugün olağan olan, aslında istisna; 19 Temmuz'daki memur istifa son günü, o istisnanın sıradan bir bürokratik ayrıntısı gibi görünse de, döngünün bu kez tamamlandığının kanıtı.[1]
Kumandanı sorgulayan meydan
Zelenski'nin Orgeneral Sırskiy'i görevden almayı tartıştığı haberi yeni görünüyor olabilir, ama tarih savaşın ortasında kumandanını sorgulayan başkentleri sık sık görmüştür: bir doktrinin insani bedeli görünür hale geldiğinde, ona onay veren toplum da geri çekilebilir. "Dayanabildiğin kadar dayan" stratejisi, ancak dayananlar onu kabul ettiği sürece bir stratejidir.[2]
Döngü nereye eğiliyor?
İsrail'in 27 Ekim seçimi ve Ukrayna'nın komuta krizi, aynı sınavın iki sürümü: barış zamanı için kurulmuş kurumlar — sabit seçim takvimleri, ordunun sivil denetimi — savaşın baskısı altında şeklini koruyabiliyor mu, yoksa doğaçlamaya mı bükülüyor? Öngörüm: İsrail'in görev süresini tamamlayan Knesset'i yıllarca sistemin dayanıklılığının kanıtı olarak anılacak; Ukrayna'nın sonucu da — Zelenski hangi yönde karar verirse versin — aynı çerçevede, iyi ya da kötü, okunacak.[1], [2]