Göl buzundaki sıcaklık eşikleri, demir gübrelemesinin bölgesel sonuçları ve sıcak su balıklarının uyumu; ortalama etkinin tek başına yerel tepkiyi temsil etmediğini gösteriyor.
Kuzey Yarımküre'deki gölleri inceleyen çalışma, ortalama kış hava sıcaklığı göle göre −13,7 °C ile −6,8 °C arasındaki eşikleri aştığında buz kaybının sıcaklığa duyarlılığının keskin biçimde arttığını bildirdi. Bahardaki buz çözülme tarihi, sonbahardaki donma tarihine göre ısınmaya daha duyarlıydı. Yüksek emisyon senaryosunda yüzyıl sonunda buzla kaplı sürenin yaklaşık 40 gün kısalması bir projeksiyon; gözlenmiş sonuç değil.[1]
Bir bilgisayar modellemesi, okyanusa demir eklemenin karbon ve ekosistem sonuçlarının bölgeye göre ayrıldığını; Güney Okyanusu'nun ekvatoral Pasifik'e göre daha elverişli bir denge sunduğunu bildirdi. Bu bir saha deneyi değil. İzlanda'nın jeotermal sularındaki dikenli balıklarda ise sıcak su topluluklarının DNA değişimleri birbirinden farklı olsa da MAPK sinyal yolu ve bir genomik ters dönme üzerinden benzer işlevsel sonuçlara ulaştığı görüldü.[2], [3]
Üç çalışma farklı zaman ölçeklerinde ve farklı yöntemlerle ilerliyor: göl buzunda gözlenen eşik, okyanusta modellenen müdahale, balıkta nesiller boyunca oluşan uyum. Bunları tek bir iklim dayanıklılığı puanında toplamak kanıt türlerini siler. Ortak sonuç daha sınırlı: başlangıç sıcaklığı, coğrafya ve mevcut biyolojik yol tepkinin yönünü ve hızını değiştiriyor. Bu nedenle bölgesel model sonucu başka bir denize, doğal uyum örneği de kısa vadeli koruma kapasitesine doğrudan taşınamaz.[1], [2], [3]
