İki bölge, ters yönde iki sonuç
Aynı müdahale iki okyanusta ters yönde çalışıyor. Ekvator Pasifiği'nde okyanus alanının yüzde 0,35'i gübrelendiğinde büyük zooplankton kütlesi en az yüzde 10 düşüyor. Güney Okyanusu'nda daha küçük bir alan, yüzde 0,2, gübrelendiğinde aynı kütle yüzde 10 artıyor.[1]
Karbon tarafındaki sayı ise şu: net uzaklaştırma 5,3 ppm'e, yani yılda 0,70 gigaton karbondioksite kadar çıkıyor. California Üniversitesi'nden Jun Yu, Adam Martiny ve arkadaşları bu değerleri altmış yılı aşkın gübreleme verisini kullanan bir bilgisayar modellemesinden çıkarıyor ve Güney Okyanusu'nun ekolojik bozulma ile karbon uzaklaştırması arasında en iyi dengeyi sunduğu sonucuna varıyor.[1]
Farkı ne yapıyor
İki bölgenin ters yönde davranması, eklenen demirin karşılaştığı besin ağının ne yaptığına bağlı görünüyor: Güney Okyanusu'nda demir eksikliği üretimi sınırlayan asıl kısıt olduğu için eklenen demir üretimi yukarı çekiyor ve üstteki halkalara besin taşıyor, Ekvator Pasifiği'nde ise büyümenin yönü zooplanktonun beslendiği topluluğun bileşimini onun aleyhine değiştiriyor.[1]
Bu bir çıkarım ve yanında başka açıklamalar da duruyor. Bölgesel sıralama, okyanusların gerçek davranışından çok her bölgenin modelin besin ağı parametrelerinde nasıl temsil edildiğinden de doğabilir; iki bölgenin plankton toplulukları modele farklı ayrıntı düzeyinde girmişse sıralama o ayrıntının izini taşır. Yazarların kendi uyarısı da bu yönde okunmalı: demirle gübrelemenin uzak etkileri var ve yerel her girişim doğası gereği yerel olmayan sonuçlar doğuruyor.[1]
Elimizde olan kollar
Bu çalışmanın verdiği şey iki ayar düğmesidir: nerede ve ne kadar alanda. Güney Okyanusu'nda yüzde 0,2 ile plankton kütlesi yüzde 10 artıyor, Ekvator Pasifiği'nde yüzde 0,35 ile en az yüzde 10 düşüyor; yer seçimi tek başına sonucun işaretini çeviriyor. Bunun karşılığı sahada henüz sınanmadı. Elimizde bir modelleme çözümlemesi var ve bir saha denemesinin ilk işi, modelin zooplanktona dair öngörüsünün tuttuğunu ölçmek olur.[1]