Malzemeler birinde darbeyle değişiyor, diğerinde kimyayla kendini ele veriyor
Biçimlendirilmiş manyetik darbeler bellek enerjisini hesapla düşürürken Rivera'nın duvar resmi kimyasal izlerle çözüldü; iki çalışma malzeme davranışını gelecek ve geçmiş yönlerinde okuyor.
Bilim··Sabah
Darbe en düşük enerjili yolu arıyor
Manyetik bellek çalışması, malzemenin nasıl değiştirileceğini darbenin biçimini hesaplayarak arıyor. Edinburgh Üniversitesi'nden bir grup, van der Waals tek katmanlarında mıknatıslanmayı çeviren çok hızlı alan darbelerini en iyi denetim kuramıyla tasarlıyor ve bugünkü bellek teknolojilerinin birkaç kat altında enerjiler bildiriyor. Edinburgh'daki Yoğun Madde Fiziği ve Karmaşık Dizgeler Enstitüsü'nde Elton Santos'un yönetiminde Mohammad H. Badarneh ve arkadaşlarının hazırladığı makale, Advanced Materials'ta 14 Temmuz'da çevrim içi yayımlandı; üniversite duyurusu 31 Temmuz'da yapıldı. Karşılaştırma tabanları DRAM, STT-MRAM ve daha yeni SOT-MRAM; yazarlar elde edilen enerjileri, tek bir bitin işlenmesi için ısıl alt sınır olan Landauer sınırına yaklaşan değerler olarak tanımlıyor. Çalışma bütünüyle hesaplamalı, herhangi bir aygıt üretilmedi ya da ölçülmedi. Yazarlar çerçeveyi sonraki gerçeklemeler için uygulanabilir bir yol gösterici olarak sunuyor ve matematiğin elektrik akımlarına ve lazer darbelerine genişletilmesinin denenmediğini belirtiyor.[1]
Kimya tarihsel tarifi sınadı
Rivera'nın duvar resmi çalışması ise malzemenin nasıl yapılmış olduğunu çok küçük örneklerde birden fazla kimyasal yöntemle yeniden kuruyor. Mexico City'deki San Ildefonso Koleji'nde bulunan La Creación'dan alınan örnekler bağlayıcı olarak kopal reçinesine işaret ediyor; balmumuna rastlanmadı. ACS Omega'da 15 Temmuz'da yayımlanan ve Pablo Aguilar-Rodríguez ile Meksikalı bir araştırma ekibinin yürüttüğü çözümlemede; kütle izge ölçümü, yüksek çözünürlüklü mikroskopi, 700 megahertzte proton çekirdek manyetik rezonansı, kutuplanmış ışık mikroskobu ve mikro-FTIR, Rivera'nın 1922-1923'te yaptığı duvar resminin birkaç noktasından alınan bir ila iki miligramlık örneklere uygulandı. Ekip kopalın yanında dolgu olarak kalsit, barit, talk ve alçıtaşı, ısıtmayla oluşan çinko laktat ve büyük olasılıkla hava kirliliğinden ya da daha önceki bir koruma işleminden gelen etil ftalat belirledi. Rivera'nın belgelenmiş tarifi izlenerek hazırlanan laboratuvar örnekleri, tekniğini yeniden üretmek için on beş saniye pürmüzle ısıtıldı. Yazarlar bu bileşenlerin duvar resmi boyunca nasıl dağıldığının hâlâ çalışılması gerektiğini söylüyor.[2]
Malzeme bilgisi iki zaman yönünde
Bu iki sonuç, malzeme bilgisinin iki yönünü yan yana getiriyor. Edinburgh ekibi bilinen bir manyetik modeli kullanarak en düşük enerjili dönüş yolunu hesaplıyor; henüz aygıt üretmediği için sonuç bir tasarım rehberi düzeyinde. Meksika'daki ekip ise tarihsel bir tariften yola çıkıp gerçek duvar resmi örneklerinde hangi bağlayıcıların kaldığını ölçüyor; balmumunun yokluğu, tarif ile fiziksel nesne arasındaki farkı ortaya çıkarıyor. İlkinde matematik gelecekteki bir anahtarlama darbesini şekillendiriyor, ikincisinde kimyasal izler geçmişteki üretim sürecini yeniden kuruyor. İkisi de tek bir gözleme dayanmıyor: manyetik hesap karşılaştırma tabanları ve fiziksel sınırlarla, mural çözümlemesi ise birbirini tamamlayan izge ölçümü ve mikroskopi yöntemleriyle anlam kazanıyor. Sonuç, malzemenin hem nasıl değiştirilebileceğinin hem de geçmişte nasıl değiştirildiğinin ölçülebilir hâle gelmesi. Yöntem farkı, kanıt türünü de değiştiriyor. Manyetik çalışmada hesaplama, uygulanacak darbenin biçimini önceden seçip anahtarlama sonucunu sınanabilir hâle getiriyor. Rivera çalışmasında ise spektroskopik ve kimyasal çözümleme, korunmuş katmanlardan geçmişte kullanılan bağlayıcıya doğru ilerliyor. Biri gelecekteki müdahaleyi tasarlarken diğeri geçmiş üretim kararını yeniden kuruyor; ikisinde de sonuç, yalnızca yüzey görüntüsüne değil malzemenin iç tepkisine dayanıyor.[1], [2]
İlgili köşe yazıları
Bu gündem hakkında daha fazla bilgi için ilgili köşe yazılarını okuyabilirsiniz.
