Bir DNA çipi, bir örtü modeli ve bir EEG ağrı çalışması örüntüyü her biri bir ölçekte çiziyor
Bir DNA onarım çipi, toprak mantarlarına bakan bir örtü modeli ve bir EEG ağrı çalışması, biyolojik örüntüyü her biri tasarımının tutabildiği ölçekte bildiriyor.
Bilim··Sabah
Üç onarım enzimi çip üzerinde dizi bağlamını seçiyor
Weizmann Institute of Science'tan bir ekip, aynı hasarı farklı dizi ortamlarında taşıyan binlerce kısa DNA molekülünü barındıran bir çip hazırladı ve florışıl işaretli onarım enzimlerinin her birine ne kadar güçlü bağlandığını ölçtü. Sınanan üç glikozilaz belirgin tercihler gösterdi: her hasarlı yeri eşit saymak yerine, hasarın çevresindeki harflere göre hedef seçtiler. Ölçülen tercihler, insan tümörlerinde görülen mutasyon imzalarıyla örtüşüyor; yazarlar bunu, onarımın iyi ya da kötü çalıştığı yerlerin genomda mutasyonların nerede biriktiğini biçimlendirdiğine dair bir işaret sayıyor. İlişki, çip üzerindeki bağlanma gücü ile tümör genomlarında derlenmiş örüntüler arasında kuruluyor. Tasarım, enzim tercihlerinin canlı dokuda bu örüntülere yol açtığını göstermenin gerisinde kalıyor; bağlantı korelasyon düzeyinde duruyor. Çalışma Nature Communications'ta yayımlandı. Deneyin ölçtüğü şey, denetimli çip koşullarında diziye bağlı bağlanma. Örüntü, kısa sentetik moleküller ve haritalanmış bağlanma gücü ölçeğinde, hastaların içindeki onarımın klinik haritasından çok laboratuvar bağlanma haritası olarak tutuluyor.[1]
Örtü görüntüleri tek bir alanda mantar değişimini öngörüyor
University of Alberta'dan Wanwan Yu ve arkadaşları, 26 hektarlık bir alandan alınan ve DNA dizilemesi yapılan 538 toprak örneğini üstteki örtünün insansız hava aracı görüntüleriyle eşleştirdi, ardından kameranın gördüğünden mantar çeşitliliğini öngörmek için bir rastgele orman modeli eğitti. Alan, Çin'de bir doğa koruma bölgesindeki 40 yıllık dikili bir ormanda bulunuyor. İnsansız hava aracı verileri ağaç boyunu ve yaprak yansıtıcılığını kapsıyor; yansıtıcılık, klorofil ile su içeriğinin yerini tutuyor. Model, mantar topluluğunun bileşiminin yerden yere değişimi olan beta çeşitliliğin yaklaşık yüzde 53'ünü, tek bir yamadaki zenginlik olan alfa çeşitliliğin ise kullanılan ölçüye göre yüzde 28 ile yüzde 45 arasını açıkladı. İki değer arasındaki fark, toprak örneklemesini havadan taramayla değiştirmeyi umanlar için önemli: bileşim işareti yukarıya, tür sayısından daha güvenilir biçimde ulaşıyor. Makale Forest Ecology and Management'ta yayımlandı. Örüntü bu yüzden bir alt tropik dikili alan ve modelin örtü yapısından öğrenebildiği çeşitlilik istatistikleri için geçerli. Bu örnekleme ve görüntüleme koşullarında bir öngörü başarımıdır; her ormanın havadan okunması olarak değil, o plot için bildiriliyor. Ölçek, tek plot ve tek modelle sınırlı kalıyor.[2]
Ağrı belirteçleri kişi içinde duruyor, kümeler arasında değil
Laura Tiemann ve arkadaşları 161 sağlıklı katılımcıdan elektroensefalografi kaydı aldı ve çözümlemeyi 111 kişilik ayrı bir kümede yineledi. Tek bir kişinin dalgalanan ağrısına bağlı sinirsel örüntüler hem zaman içinde hem de iki küme arasında ayakta kaldı. Kişiler arası farklara bağlı örüntüler ise başka türlü davrandı: ilk küme içinde zaman içinde yinelenebildiler, ikinci kümede yinelenmediler. Yazarlar bu ayrımı, ağrı algısındaki kişi içi ve kişiler arası değişkenliğin dayanıklılık bakımından ayrışan farklı sinirsel örüntülerle kodlandığının kanıtı sayıyor. Bu okuma, beyin temelli belirteçleri hastaları birbiriyle sıralamaya değil, tek bir hastanın ağrısının nasıl seyrettiğini izlemeye yönlendiriyor. Çalışma, deneysel uyarım altındaki sağlıklı gönüllüler üzerinde gözlemsel bir çözümleme; klinik ağrı durumlarını sınanmamış bırakıyor. PLOS Biology'de yayımlandı. Çip ve örtü çalışmalarının yanında ortak çizgi ölçek. Dizi tercihi kısa DNA moleküllerinde, mantar değişimi görüntülenen tek bir örtünün altında, ağrı kodlaması ise aynı kişilerin yinelenen ölçümlerinde beliriyor. Her örüntü, ölçüm tasarımının onu tutabildiği yerde bildiriliyor; üç çalışma da kendi ölçeğini açık bırakıyor.[3]
