Ship 40, 24 gün çekilerek geldiği Christmas Island açıklarında incelenmeyi bekliyor
Starship üst katı Ship 40, 24 Temmuz'daki sağlam Hint Okyanusu inişinin ardından 24 günde Christmas Island açıklarına çekildi. Uçmuş bir araçta ısı karosu ve hidrolik incelemesi, programın şimdiye dek enkaz ve telemetriden öğrendiği dönemi aşıyor.
Bilim··Gece
Ship 40 Christmas Island açıklarında incelenmeyi bekliyor
SpaceX 18 Ağustos'ta, Starship'in 13. deneme uçuşunda kullanılan 52 metre boyundaki üst kat Ship 40'ın artık Christmas Island açıklarında yüzdüğünü ve mühendislerin incelemek üzere yola çıktığını duyurdu. Ship 40, 24 Temmuz'da Hint Okyanusu'na sağlam inmiş ve giderek sertleşen denizde 24 gün boyunca çekilmişti. Christmas Island, Batı Avustralya'daki Broome'un yaklaşık 1.900 kilometre kuzeybatısında yer alıyor. Önceki üst katların suya devrildikten sonra parçalanması bekleniyordu ve bir önceki uçuşta Ship 39 tam olarak bunu yaşadı; uzaya çıkmış hiçbir araç bugüne dek bütün hâlde geri dönmemişti. SpaceX 7 Ağustos'ta kurtarma ekibinin zorlu koşullarla karşılaştığını ve çekişin başarısız olabileceğini bildirmişti. Uçmuş bir araçta ısı karolarını, hidroliği ve aerodinamik yüzeyleri incelemek, şimdiye dek çoğunlukla telemetri ve enkazdan öğrenen bir program için yeni bilgi anlamına geliyor.[1]
SkyFall görevi, Mars'ta sığ su buzu aramak üzere yere nüfuz eden radar taşıyan üç helikopter öngörüyor. JPL, Adrian Tang ile Christine Gebara'nın anlattığı Vivaldi antenin ön model denemelerini tamamladı; 500 ile 2.500 megahertz arasında çalışan esnek kumaş anten, 200 inişe eşdeğer zorlanmaya sinyal yitirmeden dayandı. Anten metalize kumaş, polyester, iniş hava yastıklarında kullanılan Vectran, cam elyafı şerit yaylar ve magnezyum bağlantıdan yapılmış; helikopterin bacaklarının yaklaşık 1,5 katı uzunlukta ve uçuşta 15 santimetre yerden yükseklik bırakacak biçimde katlanıyor. Radarın toprağın üst 5 metresini okuması amaçlanıyor; gelecekteki ekipler için erişilebilir buz orada bulunacak. Denemeler şimdilik bir ön model üzerinde sıcaklık döngüsü ve elektromanyetik denetimleri kapsıyor. Mühendislik modelinin titreşim denemelerini ve JPL'deki Mars Yard'ı geçmesi gerekiyor; fırlatma 2028 sonuna planlanıyor.[2]
Zooglider 10 milimetreden uzun fitoplankton zincirlerini görüntüledi
Akdeniz'de yerinde görüntüleme yapan Zooglider, 10 milimetreden uzun fitoplankton zincirleri buldu. Scripps araştırmacılarının sonuçları Limnology and Oceanography Letters dergisinde yayımlandı. Ağlar ve örnek şişeleri bu toplulukları parçaladığı için gerçek boyutları bilinmiyordu. Planör bir kamera, bir sonar ve bir hidrofon taşıyor ve çekilmek yerine su sütunu içinde süzülüyor; kırılgan zincirlerin görülecek kadar bütün kalmasını sağlayan da bu. Mark Ohman'ın ekibi ile Mediterranean Institute of Oceanography'den Karine Leblanc, bu büyüklükteki toplulukların başka okyanuslarda da yaygın olmasının beklendiğini, örnekleme yöntemi onları parçaladığı için gözden kaçtığını savunuyor. Boyut karbon bütçesi açısından önemli: daha iri parçacıklar daha hızlı çöküyor, dolayısıyla zincir uzunluğunun sistematik biçimde küçük tahmin edilmesi yüzey okyanusunun aşağı taşıdığı sanılan karbon miktarını da yanıltıyor.[3]
