Johns Hopkins ekibinin hücre deneylerinde insan resistini, NLRP3 inflamazomunu önce HMGB1 üzerinden hazırladı, ardından BTK'ye bağlanarak etkinleştirdi. Düşük oksijenli fareler ile pulmoner hipertansiyonlu dokuz kadının otopsi akciğer dokusu ek kanıt sağladı. Resistine karşı antikor laboratuvarda yolağı zayıflattı; ancak çalışma ne hastalığın nedenini kanıtladı ne de hastalarda bir tedavi sınadı.
Makrofajlarla yapılan deneylerde insan resistini, hücrenin iltihap yanıtını yöneten NLRP3 adlı protein kompleksini iki yoldan harekete geçirdi. Önce HMGB1 üretimi ve salınımını artırarak kompleksi hazırladı. Ardından BTK adlı enzime bağlandı; BTK'nin NLRP3'ü fosforile etmesi kompleksin kurulup etkinleşmesine yardım etti. Bu zincirin sonunda kaspaz-1 etkinliği ile IL-1β ve IL-18 adlı iltihap moleküllerinin salınımı arttı.[2]
Araştırmacılar hücre kültürüne ek olarak, düşük oksijene bırakılan farelerin akciğerlerini ve pulmoner hipertansiyonu bulunan 50–77 yaşlarındaki dokuz kadından alınmış otopsi akciğer dokusunu inceledi. İnsan örneklerinde resistin, BTK ve NLRP3 aynı makrofajlarda birlikte konumlandı. Bu gözlem yolağı hastalık dokusuyla ilişkilendiriyor; resistinin pulmoner hipertansiyona yol açtığını ya da bulgunun başka iltihabi hastalıklara taşındığını göstermiyor.[1], [2]
Resistine karşı geliştirilen insan monoklonal antikoru, deney koşullarında NLRP3 yolağının etkinliğini ve iltihap moleküllerinin salınımını azalttı. Bu sonuç, zincirin üst basamağındaki resistini olası bir araştırma hedefi yapıyor. Fakat çalışma bir hasta denemesi içermedi; antikorun insanlarda güvenli ya da etkili olduğu ölçülmedi. Dokuz otopsi örneği de tedavi etkisini değil, yalnızca hastalıklı dokudaki birlikte konumlanmayı gösterdi.[1], [2]
