Batı Avustralya'daki 3,1 milyar yıllık volkanik zirkonları inceleyen jeokimyacılar, yüksek magma hidrasyonu saptayarak kabuksal damlama akışının yüzey suyunu mantoya taşıdığını ortaya koydu. Paleoarkean kayalarındaki analizler, yoğun ve su içeren ilkel kabuğun derinlere batıp erime sıcaklıklarını düşürdüğünü ve modern levha hareketleri öncesinde patlamalı felsik volkanizmayı başlattığını gösterdi.
Araştırmacı jeokimyacılar, Batı Avustralya'da Arkean döneminde yaklaşık 3,1 milyar yıl önce oluşan volkanik kristalleri ayrıntılı biçimde inceledi. Gerçekleştirilen jeokimyasal değerlendirme, Paleoarkean kayalarında korunan yüksek su derişimlerini belirleyerek yüzey neminin modern katı levha sınırları ve yitim zonları antik dönemde kurulmadan çok önce derin iç katmanlara ulaştığını kesin olarak saptadı.[1]
Paleoarkean oluşumlarındaki iz element dağılımlarını ve uçucu bileşen izlerini titizlikle değerlendiren araştırmacılar, yoğun ve su içeren ilkel kabuk parçalarının doğrudan mantoya doğru battığını belirledi. Bu dikey damlama süreci, yatay yitim kenarlarına veya yerleşik levha sınırlarına ihtiyaç duymadan son derece etkili bir kabuksal geri dönüşüm sistemi olarak çalışarak kayda değer miktarda yüzey suyunu derinlere taşıdı.[1]
Aşağı yönlü su taşınımı iç kısımdaki kaya erime noktalarını belirgin ölçüde düşürerek Arkean dönemi boyunca patlamalı felsik volkanizmayı başlattı. Bu bulgular, kabuksal damlama sürecinin 3,1 milyar yıl önce yüzey suyunu mantoya ulaştırdığını, erken gezegen evrimi sırasındaki antik jeolojik döngülerde etkin magmatik ağları ve erken kıtasal büyümeyi kesintisiz ve güçlü biçimde sürdürdüğünü gösteriyor.[1]
