Stanford Beşeri Bilimler sayfası 17 Eylül’de Safavi-Naeini grubunun mekanik salınıcının fonon enerjisini 1’den 0’a düşürürken izlediğini, kübitin iki milisaniyede yüzlerce okuma aldığını yazıyor. Üniversite yazıyı Science’ta gösteriyor. Bu yuvada çekilen Live Science ve Science News anasayfalarında o makalenin ayrı yazısı yoktu.
Üniversite sayfası koşunun salınıcıyı enerji 1’den enerji 0’a geçerken yakaladığını yazıyor. Uygulamalı fizikten Safavi-Naeini, salınan donanımın kuantum özellik gösterebileceğini, bunun hesap ve duyum işi için ilk basamak olduğunu söyledi. Yazı 17 Eylül 2026 tarihli ve Science’ı işaret ediyor. Bu rakam ve özel ad o günkü haber metninde açıkça duruyor, başka bir olaya bağlanmıyor.[1]
Stanford, eş ilk yazarlar Takuma Makihara ve Erik Szakiel'in salınıcıyı, kırılgan hali hemen yok etmeden sinyal okuyan süperileken kübit detektörle eşleştirdiğini söylüyor. Cihaz iki milisaniyede yüzlerce ölçüm aldı. Üniversiteye göre salınıcı çip üretim yöntemleriyle yapıldı. Bu rakam ve özel ad o günkü haber metninde açıkça duruyor, başka bir olaya bağlanmıyor.[1]
Stanford fononu tek fotondan farklı, büyük bir atom grubunun eşgüdümlü hareketi olarak tarif ediyor. İnsan duyusuna çalınmış bir çan düzgün söner; üniversite kuantum düzeyinde salınıcının titreşim enerjisinin basamaklı değiştiğini söylüyor. Önceki iş bu sıçramalara kanıt bulmuştu; bu anlatı tekil fononların gerçek zamanda sıçradığını bildiriyor. Bu rakam ve özel ad o günkü haber metninde açıkça duruyor, başka bir olaya bağlanmıyor.[1]
