İnsan akciğer dokusu ve fare deneyleri, hasarlı alveol epiteli ile yaşlanmış fibroblastlar arasında karşılıklı bir sinyal döngüsü tarif etti. Farelerde devrenin bileşenleri genetik yöntemle susturulduğunda ya da ilaçla kesildiğinde skarlaşma daha hafifti; insan tedavisi ve klinik güvenlik sınanmadı.
Communications Biology çalışması, fibrotik insan akciğer dokusunu ve bleomisinle oluşturulan fare modellerini birlikte inceledi. Odak, hava keseciklerini döşeyen hasarlı alveol epitel hücreleri ile yaşlanmış fibroblastlardı. Bulgular bu iki hücre grubunu tek yönlü bir zincirin uçları olarak değil, birbirinin durumunu sürdüren karşılıklı bir sinyal devresi içinde konumlandırdı. Hücre kültürü deneyleri de bağlantının yönlerini sınadı.[1]
Makaleye göre hasarlı epitelden salınan sfingozin-1-fosfat, fibroblastlarda S1PR3 reseptörü üzerinden hücresel yaşlanmayı güçlendirdi. Yaşlanmış fibroblastların ürettiği IL-6 ise epitel hücrelerinde STAT3 yolunu etkinleştirerek karşı yönde sinyal verdi. İnsan doku örnekleri devrenin bileşenlerini gösterdi; neden-sonuç müdahaleleri esas olarak fareler ve hücre düzeneklerinde yapıldı.[1]
Araştırmacılar devrenin farklı noktalarını genetik yöntemlerle susturduğunda veya ilaçlarla kestiğinde, bleomisin verilen farelerin akciğerlerindeki skarlaşma azaldı. Bu sonuç hedeflenebilir bir biyolojik mekanizma öneriyor, fakat bir tedavinin insanlarda işe yaradığını göstermiyor. Doz, yan etki, hastalığın farklı evreleri ve devrenin insanlarda güvenle kesilip kesilemeyeceği klinik çalışmalar olmadan yanıtlanmış değil. Fare modeli bu sınırı değiştirmiyor.[1]
