Kanser hücrelerinde Y kromozomu kaybı belirli bölgelerde yoğunlaşıyor
Araştırmacılar erkek kökenli 160 kanser hücre hattının genom verilerini inceleyerek Y kromozomunun yalnızca bütünüyle kaybolmadığını, gen bakımından zengin bazı bölgelerde parça parça eksildiğini buldu. Arizona Üniversitesi duyurusu ile DCMedical haberi aynı sonucu aktarıyor. Hakemli çalışma 28 Eylül’de yayımlandı. Bulgular hücre hatlarından geliyor; belirli Y genlerinin kaybının hastalarda tümör büyümesine neden olduğunu veya bir tedavinin işe yarayacağını kanıtlamıyor.
Bilim··Akşam
Y kromozomunun gen yoğun bölgeleri düzensiz eksiliyor
Erkek kökenli 160 kanser hücre hattında yapılan inceleme, Y kromozomunun bazı bölümleri kaybolurken diğerlerinin korunabildiğini buldu. Kayıplar gen bakımından zengin alanlarda yinelendi; dolayısıyla kromozomu yalnızca var ya da yok diye kaydetmek hücreler arasındaki farkı gizliyor. Araştırmacılar bu örüntüyü genom dizileme ve gen etkinliği verileriyle inceledi. Bağımsız bir tıp haberi de bölgesel kayıpları, tümör büyümesi ve stres yanıtıyla ilişkili hücresel süreçler bağlamında aktardı.[1], [2]
Hücre hatları kaybın derecelerini gösteriyor
Ekip, örnekleri iki gruba ayırmak yerine Y kromozomundaki aşınmanın derecesini sürekli bir ölçekle gösterdi. Tekrarlanan biçimde kaybedilen 24 protein kodlayan Y genini belirledi. Bunların 15’indeki kayıp, mesane tümörlerinden ve farklı kanser türlerini kapsayan bir taramadan gelen iki dış veri kümesinin en az birinde de görüldü. Sağlıklı erkeklerin genomlarıyla karşılaştırmada aynı örüntü bulunmadı. Bu sınamalar kayıpların kanser hücrelerinde ortaya çıktığı gözlemini güçlendiriyor; her genin hastalığı yönlendirdiğini tek başına kanıtlamıyor.[1]
Hastalardaki etkiler henüz sınanmadı
Araştırmacılar korunan ya da eksilen Y genleriyle hücre etkinliğindeki değişimler arasında ilişkiler de saptadı. İnceleme laboratuvar hücre hatlarına dayandı; bu örneklerde normal hücrelerden gelen arka plan sinyali, karışık tümör örneklerine göre daha az engel oluşturuyor. Bu seçim bölgesel örüntüyü haritalamayı kolaylaştırırken hastalara ilişkin çıkarımı sınırlıyor. Çalışma, tek bir eksilmenin tümörü büyüttüğünü göstermiyor ve bir tedaviyi sınamıyor. Haritanın bakıma yön vermesi için hasta tümörlerinde ve işlevsel deneylerde ek sınama gerekiyor.[1]
