Abidos kemiklerinin yeniden incelenmesi tek tip insan kurbanı yorumunu zorladı
Yeni yayımlanan adli yeniden değerlendirme, Mısır’ın Abidos bölgesindeki Birinci Hanedan gömülerinden kalan eski koleksiyonu ele aldı. Önceki çalışmalarda 46 kafatasının 18’inde ölüm çevresinde oluşmuş olabilecek yaralanmalar bulunmuştu. Yeni makale bu bulguların neyi kanıtlayabildiğini inceliyor: eksik kalıntılar ve kırıkların zamanlaması, bütün kişilerin aynı şekilde öldürüldüğü ya da canlı gömüldüğü yorumunu kesinleştirmiyor.
Bilim··Öğle
Eski kalıntılara yeni adli okuma
Abidos’taki yardımcı gömüler, Birinci Hanedan kraliyet mezarlarının yanındaki herkesin aynı nedenle öldüğünü kesinleştirmiyor. Roselyn A. Campbell’ın Yeni yayımlanan hakemli yeniden değerlendirmesi, modern adli bilgiyi önceki çözümlemelere ve kazı kayıtlarına uyguluyor. Mısır’ın güneyindeki gömüler yaklaşık milattan önce 3078–2900 döneminden kalma. Flinders Petrie koleksiyonun bir bölümünü 1920’lerde kazdı. Bazı mezar grupları birlikte kapatılmış görünürken diğerlerinin kapanma düzeni farklıydı; bu ayrım cenaze uygulamalarına tek bir açıklama getirmeyi zorlaştırıyor.[1]
Ölüm çevresindeki yaralanma zamanı kesinleştirmiyor
Cambridge Duckworth koleksiyonunda Djer, Djet ve Merneith’in cenaze komplekslerinden 46 kafatası korunuyor. 2019 ve 2024’teki önceki incelemeler, 18 kafatasında travma belirlemişti; yaklaşık yüzde 39’luk bu grupta yaralanmalar ölüm çevresindeki döneme uyumluydu. Çizgisel kırıklar çoğunluktaydı; kesici alet yaralanmaları da vardı. Bunlar yeni sayım değil, önceden bildirilmiş gözlemler. Ölümden hemen sonra nemli kemikte oluşan kırık, ölümden hemen önceki yaralanmaya benzeyebilir. Bu sınıflandırma tek başına travmanın kişiyi öldürdüğünü kanıtlamıyor.[1]
Eksik koleksiyon çıkarımı daraltıyor
Korunmuş kafatasları, her cenaze kompleksindeki gömülerdeki kişilerin yüzde 5–15’inden ibaret. Kafatası dışındaki kemiklerin eksikliği ve koruma için sürülen parafin, karşılaştırmaları ve başka yaralanmaların değerlendirilmesini sınırlıyor. Eski fotoğraflardaki beden konumları da tek başına canlı gömülmeyi kanıtlamıyor; yerleştirme şekli ve çürüme sırasında hareket alternatif açıklamalar. Tek vaka çalışması insan kurbanı yorumunu yeniden tartışıyor, ancak her ölüme kesin neden veya aynı koşulları atfetmiyor. Bu incelemenin katkısı yeni kazıdan çok eski kanıtların yeniden değerlendirilmesi.[1]
