Tek bir hakemli araştırmada, erişme görevini yeniden öğrenen veya çalışmaya ara veren kişilerde iki örtük hareket öğrenme süreci farklı davrandı. Süreçlerden biri hedefe ulaşmak için seçilen yönü, diğeri duyusal hataya göre hareketin uygulanmasını etkiliyor. İnsan deneyleri ve hesaplamalı karşılaştırmalar, tek bir örtük sistem varsayımını sorguluyor. Bu süreçlerin gündelik, doğal hareketlerde birlikte nasıl çalıştığı henüz açıklığa kavuşmadı.
Kişiler bir erişme göreviyle yeniden karşılaştığında örtük hedefleme daha hızlı, örtük yeniden ayarlama daha yavaş öğrendi. PLOS Biology'deki tek bir hakemli çalışma, bu süreçleri kontrollü insan deneylerinde karşılaştırdı. Örtük hedefleme, bir amaca ulaşmak için hareket yönünün seçilmesine katkı veriyor. Yeniden ayarlama ise beklenen duyusal sonuçla gözlenen sonuç arasındaki fark üzerinden uygulamayı düzenliyor.[1]
Laboratuvar deneylerinde California Üniversitesi Berkeley kampüsünden 168 öğrenci, çevrimiçi deneylerde katılımcı bulma hizmeti Prolific üzerinden gelen 124 kişi yer aldı. Hepsi sağ elini kullanıyordu. Ekip laboratuvarda hareketleri sayısallaştırıcı tabletle, çevrimiçi görevlerde dizüstü bilgisayarın dokunmatik yüzeyiyle izledi. Ekrandaki imleci döndürmek, erişme yönündeki değişimi incelemeyi sağladı.[1]
İlk deneyde görsel geri bildirim 1,5 saniye gecikti. İmlecin açısı önce aşamalı biçimde 70 dereceye yükseltildi. Sonraki aşamada sapma 25 dereceye kadar düşürüldü. Geri bildirim kaldırılıp katılımcılara doğrudan hedefe hareket etmeleri söylendiğinde yaklaşık 10–14 derecelik sapmalar sürdü. Katılımcılara hatanın çevredeki değişimden veya kendi hareketlerindeki eğilimden kaynaklandığını düşündüren farklı talimatlar verildi. Kalıcı sapmanın büyüklüğü bu talimatlara göre değişti.[1]
Çalışmanın ilerleyen aşamalarında, bir dakikalık molalar örtük hedeflemeyi daha az geriletti. Yeniden ayarlama sürecinde ise molanın ardından görülen düşüşün büyüklüğü belirgin biçimde değişmedi. Hesaplamalı karşılaştırmalarda bu örüntüler bağlamsal çıkarım ve beyincikteki sinir hücrelerinin ortak kodlamasını temel alan modellerle incelendi. Yazarlar hareket öğrenmesi için eylem seçimi ve uygulamasına dayalı bir çerçeve öneriyor; süreçlerin doğal görevlerde nasıl etkileştiği henüz çözülmedi.[1]
