Magnezyum katot, atık sabit disk mıknatıslarından neodimi geri kazandırdı
Laboratuvarda denenen bir geri dönüşüm yöntemi, atık sabit disk mıknatıslarındaki neodimi magnezyumla alaşım oluşturarak ayırdı. Hakemli çalışma, elektrokimyasal geri kazanımın ardından magnezyumun uzaklaştırılmasını kullanıyor. Sonuçlar, sınanan belirli atık türü için bir yöntem gösteriyor. Büyük tesislere ilişkin maliyet ve salım hesapları ise ölçek büyütme varsayımlarına ve kullanılan elektriğe bağlı; henüz sanayi ölçümüne dayanmıyor.
Bilim··Gece
Neodim, ayrılabilen bir alaşımda toplandı
Atık sabit disk mıknatısları, neodimi geri kazanmayı amaçlayan laboratuvar deneyine malzeme sağladı. Elektrokimyasal hücrenin anot tarafında mıknatıslar, katot tarafında magnezyum çubuk kullanıldı. Erimiş tuz içinde mıknatıstan ayrılan neodim, magnezyumla birleşti. Oluşan sıvı alaşım çubuktan koparak hücrenin dibinde toplandı. Böylece ürün birikirken katodun açık yüzeyi de yenilendi. Hakemli araştırma, geri kazanımı belirli bileşimdeki gerçek atık üzerinde sınadı.[1]
Magnezyum uzaklaştırılınca neodim ürünü elde edildi
Demir, bor ve nikel kaplamanın büyük bölümü anot kalıntısında kaldı. Toplanan alaşım daha sonra düşük basınçta ısıtılarak magnezyum uzaklaştırıldı ve neodim ürünü elde edildi. Elektrokimyasal toplama ile son ürünün hazırlanması, bu düzende ayrı aşamalar. Deneyin belirli bir mıknatıs türüne dayanması, başka atık bileşimleri ve safsızlıklar için ek sınamalar gerektiriyor.[1]
Sanayi performansı, ölçek büyütme sorusu olarak duruyor
Çalışmada daha büyük üretim ölçekleri için maliyet ve yaşam döngüsü salımları da hesaplandı. Elektriğin kaynağı tahminleri etkiledi; yenilenebilir elektrik senaryolarında salımlar daha düşük çıktı. Hesaplar, çalışan bir sanayi tesisinin ölçümleri yerine varsayılan düzeneklere dayanıyor. Daha uzun sürekli işletim, büyük hücreler ve değişken atık akışları, laboratuvar gösteriminden uygulamadaki geri dönüşüme geçişte sınanması gereken başlıklar.[1]
