Meme kanseri kohortunda yüksek glikoz tutulumu daha erken ilerlemeyle ilişkili
Pakistan’da 110 meme kanseri hastasının verileriyle yapılan gözlemsel araştırmada, yüksek tümör glikoz tutulumu ve hücre çoğalması göstergesi daha erken metabolik ilerlemeyle ilişkili bulundu. Hastaların çoğunda ileri evre hastalık vardı. Eşikler aynı hasta grubundan türetildi. Tedavilerin farklı olması ve eksik patoloji bilgileri, sonuçların başka hasta gruplarına aktarılmasını kısıtlıyor.
Bilim··Sabah
Hasta grubunun çoğunda ileri evre hastalık vardı
Pakistan’ın Karaçi kentindeki Aga Khan Üniversitesi Hastanesi’nde izlenen meme kanseri hastalarının verileri, hastalık ilerlemesini inceleyen hakemli gözlemsel araştırmada kullanıldı. Araştırmacılar 342 inceleme arasından klinik, görüntüleme ve patoloji bilgileri yeterli 110 hastayı seçti. Grubun yüzde 74’ünde evre IV hastalık vardı. Farklı tedavi süreçleri ve eksik patoloji bilgileri, bulunan ilişkilerin başka hasta gruplarına aktarılmasını kısıtlıyor. Araştırma gözleme dayanıyor; hastalara deney kapsamında tedavi atanmadı.[1]
Yüksek tutulumda ilerlemesiz süre daha kısaydı
Görüntülemede, pozitron emisyon tomografisi ve bilgisayarlı tomografiyi birleştiren PET/CT ile tümörün glikoz tutulumu ölçüldü. En yüksek standartlaştırılmış tutulum değeri olan SUVmax 5,4’ün üzerindeyken, ortalama metabolik ilerlemesiz sağkalım 29 ay; daha düşük değerlerde 45 aydı. Süre, ilk görüntüleme ile metabolik ilerleme, hastalığın yinelemesi ya da herhangi bir nedenle ölüm arasındaki dönem için hesaplandı. Bu tanım, verilen ay sayılarının genel yaşam beklentisinden farklı bir sonucu anlattığını gösteriyor.[1]
İkinci gösterge için 77 hastanın verisi vardı
Hücre çoğalmasını belirten Ki-67 verisi 77 hastada bulunuyordu. Değer yüzde 30’un üzerindeyken ortalama metabolik ilerlemesiz sağkalım 27 ay; daha düşükken 48 aydı. Her iki göstergenin yüksekliği, tam metabolik yanıta ulaşılamamasıyla da ilişkiliydi. Kullanılan eşikler bu hasta grubunun kendi verilerinden türetildi. Araştırmacılar doğrulama için daha büyük, daha homojen hasta gruplarını ileriye dönük izleyecek çok merkezli çalışmalar gerektiğini belirtiyor.[1]
