Sıçan ve hücre deneylerinde, kan akışı kesilip yeniden başlatıldığında oluşan böbrek hasarıyla gen düzenleyici ETS1 proteini arasında bağlantı bulundu. ETS1 azaltıldığında, DNA hasarı yanıtında görev alan PARP1 proteini ve bazı hasar göstergeleri de geriledi. Hakemli çalışmada insan böbrek tübüllerinden türetilmiş hücreler de kullanıldı. Hastalarda klinik koruma ise bu deneylerde sınanmadı.
Bilim··Sabah
Düzenleyici protein azaltılınca hasar göstergeleri geriledi
Gen etkinliğini düzenleyen ETS1 proteininin baskılanması, hakemli sıçan deneylerinde bazı böbrek hasarı göstergelerini azalttı. Deneysel hasar, böbreğe giden kan akışının kesilip yeniden başlatılmasıyla oluşturuldu. Doku görüntüleri, kan üre azotu ve kreatinin ile DNA hasarı göstergeleri değerlendirmede kullanıldı. Gösterilen hayvan karşılaştırmalarında her grupta altı sıçan vardı. Birçok hücre karşılaştırması ise üç tekrarla yapıldı. Çalışma, böbrek hasarının temel mekanizmasına odaklanıyor.[1]
İkinci protein düzenlemeyle hasarı bağlıyor
Deneylerde, DNA hasarı yanıtında görev alan PARP1 proteiniyle bağlantı izlendi. ETS1 azaltıldığında PARP1 de düştü; PARP1 düzeyini yeniden yükseltmek ise hücrelerin kazandığı korumanın bir kısmını tersine çevirdi. Veri tabanı tahminleri, bağlanma ve gen etkinliği deneyleriyle sınandı. İnsan böbrek tübüllerinden türetilen HK2 hücrelerinde oksijen ve glikoz yoksunluğunu yeniden oksijenlenme izledi. İnsan kökenli hücrelerin kullanıldığı bu deneylerde hasta sonuçları ölçülmedi.[1]
Protein baskılayıcıları da hasar yanıtını değiştirdi
PARP1’i baskılayan Veliparib ve PJ34 maddeleri, sıçanlarda hasar göstergelerini azalttı. Hücrelerde canlılıkla ilişkili ölçümler artarken, hücre ölümü ve DNA hasarı göstergeleri geriledi. ETS1’in azaltılmasıyla bazı iltihap göstergeleri de düştü. Yazarlar doku hasarına sayısal puan verilmemesini ve PARP1’in sonraki etkilerinin bütünüyle açıklanmamasını sınırlamalar arasında sayıyor. Diğer organ ve koşullarda ETS1’in koruyucu etkilerle ilişkilendirildiği önceki çalışmalar da tartışılıyor.[1]
