Eigen RadarBilim
Analiz

Saçılan ışık canlı hücrelerin içini ölçmeye yardımcı oldu

Hakemli bir mikroskop çalışması, canlı hücrelerin içinde saçılan ışığı nicel ölçüm için kullandı. C-SCAT, ticari bir mikroskopta parçacık sinyalini değişen ışık arka planından ayırıyor. Bilinen parçacıklarla yapılan deneyler hesabı sınarken, floresan görüntüler hücre yapılarını tanımlamaya yardımcı oldu. Yapıların büyüklüğünü kestirmek ise hâlâ biçimlerine ve ışıkla etkileşimlerine ilişkin varsayımlar gerektiriyor.

Bilim··Akşam
Optik mikroskobi laboratuvarında titreşim önleyici masa üzerinde duran konfokal mikroskop, numune tablasındaki cam tabanlı hücre kültürü kabı ve sıvı referans şişeleri.

Saçılan ışık fiziksel ölçüme dönüştü

Hücre içindeki parçacığın ışık sinyali, çevresinden yansıyan ışıkla birlikte değişiyor. Eric Boateng ve çalışma arkadaşları, hakemli deneyde bu sorunu C-SCAT adlı konfokal saçılma ölçüm yöntemiyle ele aldı. Ticari mikroskoptan gelen görüntüde önce algılayıcının karanlık akımını çıkardı, ardından ışık şiddetinin karekökünü alıp arka planı ayırdı. Kalan sinyalden parçacığın elektrik alanına ne kadar güçlü yanıt verdiğini, yani kutuplanabilirliğini kestirdi. Böylece görüntüdeki parlaklıkla fiziksel özellikler arasında hesaplanabilir bir bağ kurdu.[1]

Bilinen küreler farklı derinliklerde ölçümü sınadı

Araştırmacılar farklı sıvılardaki polistiren ve silika küreleri karşılaştırarak hesabı denetledi; her karşılaştırma grubunda en az 1.500 parçacık vardı. Hücre derinliği karşılaştırmasına 6.000’den fazla parçacık girdi. Cam yüzeye yakın ve hücrenin derinindeki 110 nanometrelik kürelerden yaklaşık karşılaştırılabilir sinyaller elde edildi. Daha büyük kürelerde sinyalin büyüklükle basit ilişkisi bozuldu. Zayıf ışık saçan nesneleri saptama duyarlılığı da her derinlikte aynı kalmadı; işlenmiş sinyalin tutarlılığı bütün hücrede eşit duyarlılık sağlamadı.[1]

Floresan görüntü yapıların kimliğini belirledi

Eşzamanlı floresan görüntüler, hücrenin enerji üretiminde görev alan mitokondrileri, iskeletini oluşturan aktin demetlerini ve zar ağı endoplazmik retikulumu tanımlamaya yardımcı oldu. Saçılan ışıktan çıkarılan boyutlar, şekil ve kırılma indisi varsayımlarına bağlıydı. Çekirdeği çevreleyen zarın yakınındaki hareketler de izlendi. Ancak tek görüntü düzlemindeki sinyal değişimi, kütlenin değişmesinden veya yapının derinlik boyunca hareketinden kaynaklanabiliyordu. Hücre kültüründeki bu deneyler fiziksel özellikleri ölçtü; hastalık tanısı ya da tedavi sonucu sınamadı.[1]

Kaynakça

  1. Haber kaynağınpj ImagingCanlı hücrede etiketsiz görüntüye nicel ölçüm eklendi↩1↩2↩3