Kuzey Pasifik’te oksijeni az suların güney sınırı buzul çağlarında az değişti
Kuzey Pasifik’in doğusundaki tropikal sularda deniz tabanından çıkarılan küçük kabuklar, oksijeni az suların yaklaşık 265.000 yıllık izini taşıyor. Araştırmacılar, bu suların güney sınırının buzul çağları ile aralarındaki sıcak dönemlerde birbirine yakın kaldığını belirledi. Son üç buzul çağının sona erdiği dönemlerde ise bölgenin güneye doğru geçici olarak genişlediğine işaret eden izler buldular.
Bilim··Gece
Deniz tabanındaki kabuklar güney sınırının izini taşıyor
ABD’deki Princeton Üniversitesi’nden bilim insanlarının da yer aldığı ekip, Kuzey Pasifik’in doğusundaki tropikal sularda alınan tortu örneklerini inceledi. Araştırmacılar, oksijeni çok az olan bölgenin güney sınırı yakınından alınan örneklerde küçük kabuklarla çevrelerindeki tortunun azotunu karşılaştırdı. Hakemli çalışmada kabuklar, yaklaşık 265.000 yıl boyunca bölgenin buzul çağlarında ve aradaki sıcak dönemlerde benzer uzaklıklara kadar güneye indiğini gösterdi.[1]
Tortunun bütünü ile kabuklar farklı izler taşıyor
Çözünmüş oksijen çok azaldığında mikroorganizmalar dibe inen organik maddeyi parçalamak için nitratı kullanabiliyor. Azotun hafif türü daha kolay tüketildiğinden, geriye kalan nitratta ağır türün payı artıyor. Daha önce tortunun bütünü ölçüldüğünde oksijeni az bölgenin buzul çağlarında daraldığı düşünülmüştü. Kabuklar bu döngülerle daha zayıf bir bağ gösterdi. Tortunun gömüldükten sonra değişmesi veya dışarıdan gelen azot bu farkı kısmen açıklayabilir.[1]
Buzullar çekilirken, bölge geçici olarak genişledi
Kabuklar son üç buzul çağının sona erdiği dönemlerde bölgenin kısa süreli genişlediğine de işaret ediyor. Ekibin olası açıklamalarından biri, rüzgârın derindeki besinli suları yüzeye daha çok taşıması. Yüzeydeki üretimin artmasıyla derine daha fazla organik madde inebilir. Derindeki ayrışma sırasında oksijen tüketilir. Tortu örneklerinden çıkarılan bu sonuç güney sınırına ilişkin. Öteki sınırların nasıl değiştiği ve alanın bugünkü gidişatı belirsiz.[1]