ABD’de Iowa Yüksek Mahkemesi, Max Amyda’nın mahkûmiyetini ve video delilinin kabulünü onadı; görüntünün yapay zekâyla üretilmiş olabileceğine ilişkin dayanağı olmayan itirazı reddetti. Mağdurun odasını ve Amyda’nın dövmeli elini tanıması, dijital aktarım zincirindeki eksiklere karşın görüntünün doğrulanmasını destekledi. Karar, mevcut delil kurallarını bu dosyaya uyguluyor; bütün videoların gerçekliği hakkında genel bir güvence getirmiyor.
ABD’nin Iowa eyaletindeki en yüksek yargı organı Iowa Yüksek Mahkemesi, 9 Ekim’de Max Amyda’nın mahkûmiyetini ve video delilinin kabulünü onadı. Amyda, görüntünün yapay zekâyla üretilmiş olabileceğini savunmuştu. Mahkeme, bu itirazı destekleyen somut bir dayanak bulunmadığına hükmederek alt mahkemelerin kararlarını onadı. Edward Mansfield’ın yazdığı görüşe bütün yargıçlar katıldı.[1], [2]
Kararda Clara takma adıyla anılan mağdur, olay sırasında uyuduğu için görüntüdeki eyleme doğrudan tanıklık edemiyordu. Odasını, yatağını, eşyalarını, kıyafetlerini ve Amyda’nın dövmeli elini tanıdı. Polis, sanığın telefonunu ele geçiremedi ve videonun bütün dijital aktarım zincirini ortaya çıkaramadı. Mahkeme, çevresindeki koşulların yine de görüntünün doğrulanması için yeterli olduğuna hükmetti.[1]
Iowa’nın 5.901 numaralı delil kuralı, ayırt edici özelliklerin, içeriğin ve çevresindeki koşulların doğrulamada kullanılmasına izin veriyor. 5.1003 numaralı kural ise özgün içeriğin gerçekliği hakkında somut soru doğmadıkça kopyanın kabulünü mümkün kılıyor. Mahkeme, Amyda’nın itirazında somut dayanak yerine varsayım bulunduğuna hükmetti. Karar, olası bir federal delil kuralını da tartışıyor; bu öneri yeni bir Iowa yükümlülüğü olarak yürürlüğe girmiş değil.[1]
