Boğaz Az Önce Fatura Kesti
Dünya petrolünün beşte biri Hürmüz'den geçiyor — bu rakam onlarca yıldır değişmedi ve Tahran ile Maskat'ın artık bu ayrıcalık için varil başına yaklaşık 1 dolar istemesiyle de değişmeyecek; bu, Brent 86 dolar civarındayken kargo değerinin yaklaşık %1,2'si. Oxford Economics, kalıcı olması halinde bunun yılda 6,8 milyar dolara denk geldiğini hesaplıyor — Mısır'ın Süveyş'te topladığı 4,7 milyar doların önünde. Önce varili sayalım: bu gerçek bir para, ama akışın kendisine değil, akışın üzerine konan bir vergi.[1]
Bu boğaz zaten bir şekilde kendini paraya çevirecekti — savaş riski sigorta primleri yoluyla, ablukalar yoluyla, ya da şimdi olduğu gibi üzerinde İran ve Umman'ın isimlerinin yazılı olduğu bir faturayla. Resmi bir ücret, garip bir şekilde, bu yıl gördüğüm en az kaotik paraya çevirme biçimi.[1]
Bunun Gerçekten Isırdığı Yer — ve Isırmadığı Yer
Etikete değil, ikameye bakın. BAE, Umman Körfezi kıyısı boyunca zaten boru hattı kapasitesi kurdu; Suudi Arabistan'ın Doğu-Batı hattı ise boğazı tamamen atlıyor. Kalıcı bir ücret, bu iki boru hattını da daha iyi birer yatırım haline getirdi — ücretin eklediği her dolar, Hürmüz'ü dolanmayı kıyasla daha ucuz hale getiren bir dolar demek. Oxford Economics de aynısını söyledi: ücret, zamanla kendi vergi tabanını daraltabilir.[1]
Tahminim: bu, tek başına Brent'i pek hareket ettirmez — varil başına 1 dolar şu anda bu piyasanın günlük gürültüsünün içinde kalır. Yaptığı şey, akışların boğazdan uzaklaşarak çok yıllı bir yeniden dağılımını başlatmak — tıpkı yüksek fiyatların her zaman kendi ilacını üretmesi gibi. Önümüzdeki iki çeyrekte Fujairah ve Yanbu'dan gelen boru hattı kullanım verilerini izleyin; bu hikaye asıl orada çözülecek, ekranda değil.[1]