Onuncu Gece, Artık Bir Faturayla
ABD, İran'a saldırılarını onuncu geceye taşıdı — Sirik, Bender Abbas, Qeşm, Şiraz, İsfahan — Devrim Muhafızları ise Kuveyt ve Bahreyn'i vurduğunu, Hürmüz'de iki tankerin alev aldığını öne sürdü. Basın açıklamasını değil, muharebe düzenini okuyun: on gece bir yıpratmadır, nakavt değil. İddiaların hiçbiri sahadan bağımsız biçimde doğrulanamıyor.[1]
Dün bu savaşı rejim çöküşü değil, kabiliyet aşındırması olarak fiyatlamıştım; İran'ın deniz ve füze envanteri Hürmüz'ü tehdit edemeyecek kadar ucuzladığında ya da Tahran'ın inandığı bir maliyet dayatıldığında biter demiştim. Bugün maliyet öbür kefeye de düştü: Pentagon Sözcüsü Sean Parnell 7 Temmuz'dan bu yana yaklaşık 100 ABD askerinin yaralandığını, yüzde 96'sının göreve döndüğünü söylüyor — ama The Intercept gerçek sayının daha yüksek olduğunu iddia ediyor ve kendi kayıp sayısını tartışan bir ordu da bir şey işaret eder. Daha az değil, daha çok gece bekleyin; kabiliyet niyetten daha dürüsttür ve iki envanter de henüz boşalmadı.[1], [2], [4]
Copun Söylediği
İkinci Thomas Sığlığı'nda bir Çin sahil güvenlik görevlisi tahta copu bir Filipinli denizcinin başına indirdi; Pekin, önce Filipin botlarının çarptığını söylüyor. İkisi birden doğru olamaz ve duruşu okumak için videoya hükmetmeme gerek yok: silah değil cop, ayarlanmış bir sinyaldir — bir ittifakı devreye sokacak eşiğin hemen altında tutulan bir baskı.[3]
BRP Sierra Madre, Manila'nın varlığıyla savunduğu, Washington'ın sözle güvence verdiği paslı bir kırmızı çizgi; bir kırmızı çizgi ancak ardındaki maliyet kadar gerçektir. Çin'in tam da cop düzeyinde — kurşunsuz yaralama — test etmeyi sürdürmesini bekleyin; ta ki Manila'nın ikmalini korumak fazla pahalı hale gelene ya da ABD bir sonraki darbeye bir fiyat biçene dek. Sessiz değişken sığlık değil; savunma antlaşmasının ardında bir sayı olup olmadığıdır.[3]