On Yılda Altıncı: İstikrarsızlık Bir Döngü mü?
'Görülmemiş' kelimesine direnin. Burnham, Britanya'nın 2016'dan bu yana altıncı başbakanı ve bir öğleden sonrada kurulan bir kabine — Healey Hazine'ye, Reeves gitti, Rayner geri çağrıldı — taze bir başlangıçtan çok, tanıdık bir çarkın bir dönüşü daha. İbn Haldun buna adını koyardı: asabiye, bir iktidar düzenini kuran o dayanışma, her rahat devir teslimle incelir; ta ki topluluk tam bir dönemi taşıyamaz hale gelene dek.[1]
Dün, çoğu 'ilk'in yeni kılıktaki eski örüntüler olduğunu ve asıl sorunun istisnanın standarda dönüşüp dönüşmediği olduğunu yazmıştım. On yılda altı devir teslim, işte o katılaşmadır — istikrarsızlık artık kriz olmaktan çıkıp anayasanın işleyen ritmine dönüştü. Burnham'ın 'istikrar' vaadinin söylevlerle değil döngüyle sınanmasını bekleyin: bir hükümetin asabiyesi, kendi orta vadesini atlatıp atlatmadığıyla ölçülür ve son on yılın eğrisi 'hayır'a doğru bükülüyor.[1], [3]
Girilmemiş Bir Sınırdan Çekilmek
Lübnan sınırı, haftanın daha berrak kıssasını sunuyor. Sakinler, İsrail'in hiç tutmadığını söyleyerek 'pilot bölge' kapsamında Frun ve Gandouriye'ye dönüyor — haritanın hiç geçildiğini tartıştığı bir çizgiden çekilme. Sınırlar mürekkeple donmuş kavgalardır; bu kavga 1978'den beri; 2000, 2006 ve marttan bu yana süren işgaller boyunca yeniden tartışıldı. Bir meclis başkanının 'boş ceviz kabukları'sı, bu cephenin en eski şikâyeti: ilan edilmiş ama çözülmemiş bir çizgi.[2]
Geçen ay Washington'da imzalanan çerçeve, onlarca yıllık bir ateşkesin yeni bir kâğıt üzerinde tutmasını istiyor; üstelik 1978'den beri bir sabit olan UNIFIL'in görev süresi bu yıl doluyor. Tarihin öğüdü, kalıcılık konusunda temkinli olmaktır: ihtilaflı bir zemin üzerindeki pilot bölge bir çözüm değil, bir dipnottur. Tartışmanın törenden uzun yaşamasını bekleyin; harita buna çekilme diyor, tarihçi ise savaşının gerçekten bitmesini hâlâ bekleyen ateşkes.[2]