Gece Sayısı Bir Mesajdır
CENTCOM, üst üste 11. gece; hedefler Tebriz, Tahran, Buşehr, komuta merkezleri, İHA depoları. İran'ın Hatemülenbiya Karargâhı, nükleer tesisler vurulursa saldırıları yayma uyarısı yaptı; IRGC ise Bahreyn ve Kuveyt'i hedef aldığını öne sürüyor. Tempo başlı başına bir sinyaldir: her gece tekrarlanan bir ritim, dayanıklılık üzerine bir iddiadır.[1]
Kabiliyet, niyetten daha dürüsttür. Beyaz Saray, saldırıların 'başkan aksini kararlaştırana dek' süreceğini, aynı anda görüşmelerin de sürdüğünü söylüyor. İki cümle, tek inandırıcı olan: arkasında sortiler duran. İran'ın uyarısını fiyatlanmış bir kırmızı çizgi olarak okuyun: nükleer tesisler, Tahran'ın bir bedel beklettiğini iddia ettiği eşiktir.[1]
Güvensiz Güney Rotası
IRGC, IRIB üzerinden, Hürmüz'ün 'güvensiz güney rotasından' geçmeye çalışan iki tankerde 'büyük yangınlar' çıktığını, mürettebatın tahliye edildiğini duyurdu. Bu bir boğaz silahıdır: İran, ABD hava gücüyle boy ölçüşemediği için bunun yerine boğazı fiyatlandırıyor. Kabiliyet asimetrisi savaşı suya taşıyor.[2]
Dün, antlaşmanın ardında bir sayı olup olmadığını — kırmızı çizginin arkasında bir maliyet bulunup bulunmadığını — sormuştum. Hürmüz bunun tersten yanıtı: maliyeti dayatan ABD değil, İran. Beklentim: tanker saldırıları, Tahran'ın en ucuz caydırıcısı olarak sürecek; ta ki konvoy koruması ya da bir ateşkes, boğazı kapatmanın bedelini yükseltene dek. Bir kırmızı çizgi ancak ardındaki maliyet kadar gerçektir — ve bu hafta o maliyet sigorta primleriyle ölçülüyor.[1], [2], [3]