DESI'nin boşluk zamanı on iki kirlenmiş beyaz cüce verdi
Uzak gökadaları haritalamak için kurulan Karanlık Enerji Tayfölçüm Aygıtı'nın ana taraması arasındaki gözlem zamanları, Paula Izquierdo liderliğindeki ekibe atmosferi ağır elementlerle olağanüstü ölçüde zenginleşmiş on iki beyaz cüce sağladı. Oksijen, magnezyum, silisyum, kalsiyum ve demir gibi elementlerin beyaz cüce yüzeyinde uzun süre kalması beklenmiyor. Bu yüzden tayflardaki varlıkları, yakın geçmişte yıldızın çekimine kapılan kayaç bir cismin izini taşıyor. Bildirilen bileşimler iç Güneş Sistemi'ndeki kayaç malzemeye benziyor; bazı örneklerde su bakımından zengin gezegenimsi kalıntılara işaret eden bulgular da var. Ancak örneklem, gezegen kalıntısı aramak üzere tasarlanmış bağımsız bir taramadan gelmedi: DESI'nin asıl gökada programı dışında topladığı tayflardan seçildi. Sonuç hem yeni bir gezegen sistemi envanteri hem de büyük gözlem aygıtlarının ikincil verisinin nasıl farklı bir bilim sorusuna çevrilebildiğinin örneği. Tayfta görülen ağır elementlerin kısa ömürlü atmosferik imzası, parçalanmış gezegenlerin fiziksel öyküsünü geriye doğru kuruyor.[1]
JWST, TW Hydrae diskinin geometrisini yarıçap boyunca ayırdı
Yu-Chia Lin liderliğindeki çalışma, genç TW Hydrae yıldızını çevreleyen gezegen oluşum diskini James Webb Uzay Teleskobu'nun NIRCam aygıtıyla görüntüledi. Ön baskı, diskin eğimi ile konum açısının yarıçapa göre değiştiğini; yani yüzeyin tek bir düzlem gibi davranmadığını bildiriyor. Ortalama eğim 8,74 derece, konum açısı 75,62 derece olarak verildi. Diskin yıldıza göre akı oranı yüzde 2,44 ile önceki Hubble ölçümlerinin üzerinde; ağırlıklı olarak mavi saçılan ışık, mikron ve mikron altı büyüklükte toz taneleriyle uyumlu. Görüntüler 120 astronomi biriminde bir çatallanma yapısını da çözüyor. Ekip aynı veriyle gömülü olmayan yoldaşlara sınır koydu: 60 astronomi biriminin ötesinde 0,4 Jüpiter kütlesinden, 30 astronomi biriminin ötesinde 2 Jüpiter kütlesinden büyük cisimler dışlanıyor. Çalışma eğriliğin kaynağını belirlemiyor; geometrinin kendisini ve belirli yörünge aralıklarında görülemeyen yoldaşların üst sınırını sunuyor. Ayrıca sonuçların 27 Temmuz'da arXiv'e konulan, henüz hakem değerlendirmesinden geçmemiş bir ön baskıya dayandığı, bulgunun olgunluk düzeyini anlamak için önemli.[2]
Aquila'daki enerji dağılımı proton yorumunu güçlendirdi
Tsunefumi Mizuno'nun ilk yazar olduğu ekip, LHAASO J1912+1014u yönündeki on beş yıllık Fermi-LAT verisini yeniden çözümleyerek dağınık arka planın üzerinde anlamlı bir GeV fazlalığı buldu. İyileştirilmiş dağınık yayılım modeli, 1,6-12,8 GeV bandındaki büyük artıkları belirgin biçimde azaltırken geride foton indisi yaklaşık 2,1 olan sert bir tayf kaldı. Fazlalığın uzamsal dağılımı, FUGIN anketindeki yıldızlararası gaz şablonlarıyla uyumlu. GeV ile TeV aralığını birlikte ele alan uyum, leptonik senaryonun tayfı üretebildiğini; elektron soğuması hesaba katıldığında hadronik senaryonun öne çıktığını bildiriyor. Chandra verisindeki dağınık X ışını üst sınırı da proton yorumunu destekliyor. Sonuç, üç haberdeki ortak çalışma biçimini tamamlıyor: beyaz cücede atmosferik elementler eski bir yutulma olayına, TW Hydrae'de saçılan ışık disk geometrisine, Aquila'da enerji tayfı ile gaz dağılımı parçacık kökenine götürüyor. Aygıtlar nihai nesneyi ya da temel fiziksel süreci dolaylı sinyallerle sınırlandırıyor; farklı dalga boylarındaki ölçümler, veriyle uyumlu yorumların alanını daraltıyor.[3], [1], [2]
