Azasitidine uzun süre maruz bırakılan iki lösemi hücresi modelinde H19 adlı uzun kodlamayan RNA arttı. Ancak araştırmacılar H19 düzeyini yükselttiğinde ya da düşürdüğünde hücre çoğalması, hücre ölümü ve ilaca yanıt değişmedi. Negatif işlev sınaması, H19 artışının direnç nedeni olmaktan çok ilaç maruziyetine eşlik eden bir işaret olabileceğini gösteriyor; sonuç hastalara uzanmıyor.
Bilim··Öğle
H19'u değiştirmek ilaç yanıtını değiştirmedi
Araştırmacılar, uzun kodlamayan bir RNA olan H19'un düzeyini hassas ve dirençli lösemi hücrelerinde iki yönde değiştirdi. H19'u hassas hücrelerde artırmak da dirençli hücrelerde azaltmak da çoğalmayı, programlı hücre ölümünü veya azasitidine verilen yanıtı anlamlı biçimde etkilemedi. Böylece gözlenen H19 artışı, işlevsel sınamada ilaca direnci yöneten bir düzenek olarak doğrulanmadı. Bu negatif sonuç, yalnızca birlikte değişen bir belirteç ile direnci gerçekten üreten etkeni ayırıyor.[1]
Uzun ilaç maruziyeti H19 düzeyini yükseltti
K562 ve HEL adlı iki lösemi hücresi modeli uzun süre azasitidine maruz bırakıldığında H19 ifadesi arttı. Azasitidin, bazı kan kanserlerinde kullanılan ve DNA üzerindeki kimyasal işaretleri etkileyen bir ilaçtır. Dirençli hücrelerde çoğalma sürerken ve hücre ölümü yanıtı azalırken H19'un da yükselmesi, onu ilk bakışta olası bir direnç adayı yaptı. Müdahale deneyinin sonuç vermemesi ise artışın neden değil, maruziyetin ya da başka direnç süreçlerinin eşlikçisi olabileceğini düşündürdü.[1]
Doğrulama tek dirençli modelle sınırlı kaldı
Araştırmacılar H19'un işlevini dirençli hücre dizilerinden yalnız birinde değiştirdi. Bulgular hücre kültürüne dayanıyor; insanlarda ilaç direnci, tedavi seçimi veya klinik sonuç hakkında doğrudan bilgi vermiyor. Çalışmanın desteklediği dar sonuç, H19 artışının bu deneylerde tek başına direnç düzeneklerinden biri olmadığıdır. Başka hücresel süreçlerin azasitidin direncini nasıl sürdürdüğünü belirlemek ve H19'un yalnızca bir maruziyet işareti olup olmadığını sınamak için ek modeller gerekir.[1]
