Sentetik kannabinoid, farelerin yırtıcı kokusunu taklit eden bir uyarana verdiği savunma tepkilerini artırırken amigdaladaki belirli bir nöron grubunun etkinliğini değiştirdi. Bu hücrelerin susturulması, ilacın artırdığı kaçınmayı engelledi; donakalma tepkisi aynı biçimde kaybolmadı. Hakemli deney, tehdit incelenirken devreye giren sinir hücrelerini izliyor. Bulgular, insanlarda esrar etkisi veya kaygı tedavisi için doğrudan klinik sonuç sağlamıyor.
Bilim··Gece
İlaç uygulanan farelerin tehdit kokusuna tepkisi değişti
Sentetik kannabinoid, farelerde yırtıcı kokusunu taklit eden uyarandan kaçınmayı artırırken merkezi amigdalada somatostatin üreten nöronların etkinliği de yükseldi. Northwestern Üniversitesi araştırmacıları, beynin tehdit tepkilerinde görev alan bu bölgesini inceledi. Hakemli çalışma, kontrollü bir deney alanında hayvan davranışlarını ve tanımlanmış sinir hücrelerini izledi. İlacın uygulanmasıyla savunma davranışları arasındaki ilişki, bu fare deneyinde değerlendirildi. İnsan hastalarda kaygı tedavisi sınanmadı.[1], [2]
Deneylerde kannabinoid reseptörlerini etkinleştiren CP55940 adlı sentetik bileşik farklı dozlarda kullanıldı. Araştırmacılar kokuyu incelemeyi, uyarandan uzaklaşmayı ve savunma sırasında hareketsiz kalma anlamındaki donakalmayı izledi. Küçük bir mikroskop, hayvanlar hareket ederken tek tek nöronların kalsiyum sinyallerini kaydetti. Sinir hücresi ölçümleri davranışlarla zaman bakımından eşleştirildi. Böylece yaklaşma, kaçma veya donakalmanın başlaması çevresindeki hücre yanıtları aynı deney düzeninde karşılaştırılabildi.[1]
Tek tek nöronlar farklı savunma davranışlarını temsil ediyor
İlaç, hücre grubunun ortalama etkinliğini artırdı; ancak nöronların tümü aynı yönde yanıt vermedi. Bazı alt gruplarda belirli davranışlar çevresinde etkinlik yükselirken diğerlerinde azaldı. CP55940, bu örüntülerin büyüklüğünü ve birbirlerinden ayrılmasını değiştirdi. Kokuya göre bulunulan yerin temsili de incelendi. Böylece bütün grubun ortalama etkinliğiyle yaklaşma, uzaklaşma veya hareketsizlik sırasında belirli hücrelerde görülen yanıtlar ayrı değerlendirildi. Tehdit çevresindeki davranışın farklı bileşenleri aynı hücre grubunda karşılaştırıldı.[1]
Hücrelerin susturulması kaçınma ile donakalmayı ayırdı
Nöronların katkısını sınamak için ekip, bu hücrelerin diğer hücrelere verdiği sinyalleri engelledi. Müdahale, ilacın artırdığı kokudan kaçınmayı önledi; donakalma etkisi aynı biçimde ortadan kalkmadı. Aynı deney ortamındaki savunma tepkileri böylece birbirinden ayrıldı. Somatostatin üreten bu grubun etkinliği, ek kaçınma yanıtı için gerekliydi. Donakalma ise sınanan devreye farklı biçimde bağlıydı. Sonuç, bütün savunma davranışlarının tek bir hücre grubuyla aynı ölçüde açıklanamayacağını gösteriyor.[1]
Beyin dilimlerindeki ek deneyler, baskılayıcı girdinin azalmasının etkinlik artışına katkıda bulunabileceğini destekledi. Bileşik birden fazla reseptör türünü etkinleştiriyor; dilimlerde kullanılan yoğunluklarla canlı fare dozları doğrudan eşitlenemiyor. Araştırma tek bir nöron grubuna ve kontrollü bir tehdit uyaranına odaklandı. Sonuçlar, farelerdeki sinir devresine ilişkin deneysel bir açıklama sağlıyor. İnsanlarda esrar kullanımı veya klinik kaygı üzerindeki etkilere doğrudan genellenmesi açık kalıyor. Amigdaladaki başka hücre türlerinin katkıları da bu deneylerde tümüyle ortaya konmuş değildi.[1]
