Hakemli bir araştırma, son buzul çağından bu yana nem değişimini izlemek için eski iklim göstergelerini benzetimlerle birleştirdi. Kuzeyin yüksek enlemleri genel olarak nemlendi; kimi orta enlem bölgeleri soğuk, muson bölgeleri sıcak dönemlerde daha nemliydi. Gelecek benzetimleri de eşit olmayan bir kuruma ve nemlenme haritası çiziyor; eski iklim bugünkü ısınmanın doğrudan tahmini sayılmıyor.
Communications Earth & Environment dergisindeki hakemli çalışma, yaklaşık 21.000 yıl önceki son buzul dönemi doruğundan bu yana karalardaki nem değişimini izliyor. Research Today de temel sonucu aktarıyor: kuzeyin yüksek enlemleri genel olarak nemlenirken bazı orta enlem bölgeleri soğuk, düşük enlemdeki muson bölgeleri sıcak dönemlerde daha nemliydi. Buzul çağından çıkış boyunca bütün dünya için tek bir nem değişimi yönü ortaya çıkmadı.[1], [2]
Araştırmacılar 191 eski iklim göstergesini, 16 geçmiş iklim modeli ve dönem boyunca değişimi izleyen bir benzetimle birleştirdi. Yağıştan buharlaşmanın çıkarılmasıyla elde edilen ölçütü, depolanan sudaki değişimi hesaplayan ayrı bir sanal göl yöntemiyle karşılaştırdı. Bu ölçüler ilişkili olsa da aynı şeyi göstermiyor. Dönem karşılaştırmalarında değişimin yönü her yerde örtüşmedi; Güney Afrika ve Güney Amerika’nın kimi yerlerinde model sonuçları ile fiziksel iklim göstergeleri uyuşmadı.[1]
Yüksek salım senaryosundaki gelecek benzetimleri, birçok subtropikal ve orta enlem bölgesinde kuruma; yüksek enlemlerle muson bölgelerinde nemlenme öngörüyor. Yazarlar eski örüntünün nedenlerini incelemek için buz örtüsü, sera gazı ve yörünge koşullarının etkilerini ayrı benzetimlerde karşılaştırdı. Geçmişteki koşullar bugünkülerden farklı olduğu için eski değişimler, işleyişe ilişkin kanıt sunuyor; gelecekteki yerel yağışın doğrudan tahmini sayılmıyor.[1]
