Hakemli bir çalışma, elektrik akımıyla ısınan kaplı karbon liflerinden karbondioksit filtresi geliştirdi. Isıtma, tutulan gazı dışarı vererek malzemenin yeniden kullanılmasını sağladı. Laboratuvar denemelerinde tutma ve yenileme ölçüldü; benzetimlerde oda havalandırması incelendi. Benzetimlerde enerji tüketimi, mevsim ve seçilen karbondioksit hedefiyle değişiyordu. Bazı yaz koşullarında tüketim arttı; gerçek bina kullanımı henüz sınanmadı.
Tek bir hakemli laboratuvar çalışması, karbon liflerini aminle işlevlendirilmiş silika parçacıklarıyla kaplayarak yeniden kullanılabilen karbondioksit filtresi hazırladı. Minjae Kim ve çalışma arkadaşları, lifleri elektrikle ısınan elemanlar olarak kullandı. Kaplama gazı tutuyor; ısıtma gazı dışarı vererek aynı malzemenin yeni bir tutma çevrimine başlamasını sağlıyor. Oda havalandırması ayrıca benzetimlerle incelendi.[1]
Filtre 100 derece sıcaklıkta, tuttuğu gazın yüzde 95’ini 15 dakikada dışarı verdi. 80 derece sıcaklıkta aynı orana ulaşmak yaklaşık 35 dakika sürdü. 60 derece sıcaklıkta ise 120 dakika sonunda gazın tamamı ayrılmadı. Bu ölçümler insanların kullandığı binalardan değil, laboratuvar düzeneğinden alındı.[1]
On filtre çevriminde tutma kapasitesi gram başına ortalama yaklaşık 0,95 milimoldu; değişim yüzde 5’in altında kaldı. Su ile karbondioksit aynı tutunma bölgeleri için yarışıyordu; nem değiştiğinde tutma kapasitesi de değişti. Kaplama ile elektrikli ısıtma, yeniden kullanılabilen filtrenin birbirine bağlı parçaları olarak sınandı.[1]
Oda benzetimleri, deneyde ölçülen tutma hızlarını basitleştirilmiş havalandırmayla birleştirdi. Kışın milyonda 600 karbondioksit hedefinde model yaklaşık yüzde 25 net enerji tasarrufu hesapladı. Yazın milyonda 1.000 hedefinde ise yenileme enerjisi toplam tüketimi yaklaşık yüzde 30,6 artırdı. Hesaplamada oda havasının tamamen karıştığı kabul edildi; gerçek kullanıcı hareketleri altında başarım belirlenmedi.[1]
