Çad’daki balık fosilinde havayla solunumu destekleyen kemikler bulundu
Hakemli bir anatomi çalışması, Çad’dan gelen yaklaşık 7 milyon yıl önce yaşamış Polypterus faraou türünün fosilinde, havadan solunumla uyumlu yapılar saptadı. Tomografi, açık solunum deliklerini, geniş damağı ve ağız boşluğunu büyütebilecek kemik düzenini ortaya çıkardı. Çıkarım birkaç yapının birlikte değerlendirilmesine dayanıyor. Bu yapıların bazıları av yakalamaya da yardımcı olabilir; fosilde akciğer korunmuş değil.
Bilim··Sabah
Havayla solunum çıkarımını birkaç kemik destekliyor
Çad’dan gelen yaklaşık 7 milyon yıllık balık fosilinde, havayla solunumu destekleyen birden fazla yapı korundu. Marcos Vinícius Coelho ve çalışma arkadaşları, soyu tükenmiş ışın yüzgeçli balık Polypterus faraou’yu bilgisayarlı tomografiyle inceledi. Tek hakemli anatomi çalışması, ağız boşluğunu büyütebilecek kemiklerin yanında, çevresinde kapak işlevli kemikler bulunan açık solunum delikleri saptadı.[1]
Tomografi fosili yaşayan akrabalarıyla karşılaştırdı
Çad’daki Toros-Menalla fosil alanından gelen örnek, yaşayan üç türe ait altı yetişkin balıkla karşılaştırıldı. Araştırmacılar kemikleri tarayıp üç boyutlu görüntülerini oluşturdu. Geniş damak bölgesi ile kafatasının altındaki uzun parasfenoid kemiği, ağız boşluğunun hava pompalayabileceği yorumuna katkıda bulundu.[1]
Parasfenoid 9,2 santimetre uzunluğundaydı; bu, kafatası uzunluğunun yaklaşık yüzde 85’ine karşılık geliyordu. Fosilin ezilerek korunması bazı kemiklerin yerini değiştirmiş, kimi sınırları ve eklemleri ayırt etmeyi güçleştirmişti. Ekip, ağız pompasına katılan kemiklerin konumunu yorumlarken bu bozulmayı hesaba kattı.[1]
Üst üste geçen pullar başka bir hava çekme yoluna işaret ediyor
Üst üste geçen kalın pullar, vücut örtüsünün geri esnemesiyle hava çekebilen yaşayan akrabaların pullarına benziyordu. Fosilde kaburgalar korunmadığı için kaburga hareketine dayalı solunum doğrudan değerlendirilemedi. Ağızdaki bazı yapılar av yakalamaya da yardımcı olabilir. Havayla solunum yorumu, korunmuş akciğere veya gözlenen solunum hareketine değil, kemik özelliklerinin birlikte değerlendirilmesine dayanıyor.[1]