Tek bir hakemli laboratuvar çalışması, altın nanoparçacıkları ve antikor içeren ince bir tabakayı protein algılayıcısı olarak denedi. GDF-15 derişimi arttıkça elektrik direnci azaldı, ölçüm devresinin frekansı yükseldi. Antikorsuz tabakalarda aynı belirgin yanıt görülmedi. Hazırlanmış çözeltilerdeki deneyler küçük bir algılama düzeneğini destekliyor. Hastalardaki tanı doğruluğu incelenmedi; tabakanın elle oluşturulması da aygıtlar arasında farklılığa yol açabiliyor.
Yi-Hsiu Kao ve çalışma arkadaşları, tek bir hakemli laboratuvar çalışmasında protein algılayan bir aygıtı denedi. İki elektrot arasındaki ince tabaka, polivinil alkol temelli bir yapı içinde altın nanoparçacıklarını ve hedefe özgü antikorları buluşturuyor. Beş nanometrelik altın parçacıkları, küçük değişimlere duyarlı bir iletken ağ oluşturuyor. Cam üzerindeki algılama alanı 3,5'e 3,5 milimetre büyüklüğünde.[1]
Hedef protein belirteci GDF-15'i içeren hazırlanmış çözeltiler, pipetle tabakaya uygulandı. Denenen derişimler mililitre başına 23,4 ile 1500 pikogram arasında değişti. Derişim arttıkça etkin direnç azaldı; salınım üreten ölçüm devresinin frekansı yükseldi. Her elektriksel empedans noktası beş ayrı algılayıcının ortalamasına dayanıyordu. Elektriksel yanıt, her derişimde beş kez ölçülerek laboratuvardaki karşılık tekrarlı ölçümlerle incelendi.[1]
Antikorsuz tabakalarda aynı belirgin derişim bağımlılığı görülmedi; kontrol ölçümleri üç kez tekrarlandı. Deneylerde pH 7 ile pH 8 de karşılaştırıldı. Başlangıç frekansı pH 8'de biraz daha yüksekti. Bildirilen yanıt süresi yaklaşık otuz saniyeydi.[1]
Çözeltinin elle damlatılması, tabaka kalınlığı ve biçiminde farklılıklara yol açabiliyor. Yazarlar bu yüzden üretim için standartlaştırılmış bir kaplama yöntemi öneriyor. Empedans ölçümleri, mikroskobik iletim mekanizmasını tek bir açıklamaya indirmiyor. Deneyler hazırlanmış protein çözeltileriyle yürütüldü; hastalarda tanı duyarlılığı veya özgüllüğü değerlendirilmedi. Elektriksel algılama yanıtı, laboratuvar bulgusu düzeyinde kalıyor.[1]
