Bir mikropipetin oluşturduğu vakum, her denemede 6 mikrolitre sıvıyla çalışan bir viskozite düzeneğinin akışını sağladı. Tek hakemli laboratuvar çalışmasında telefon kamerası, örnek ile suyun küçük bir kanaldan geçiş sürelerini ölçtü. Sürelerin oranı, sıvının akmaya karşı direncini hesaplamak için kullanıldı. Elektrikli dış pompa gerektirmeyen yöntemin doğrulanması, viskozitesi sabit kalan Newton tipi sıvılarla sınırlı; farklı sıvılardaki ölçüm hataları da birbirinden değişiyor.
Sıvının akmaya karşı direnci olan viskozite, yeni bir laboratuvar düzeneğinde her denemede 6 µL örnek kullanılarak ölçüldü. Tek hakemli çalışmanın deneylerinde, ayarlanabilir mikropipet sıvıyı küçük bir kanaldan çekti. Telefon kamerası saniyede 60 kare kaydederek akış cephesinin iki nokta arasındaki ilerleyişini izledi. Örneğin geçiş süresi, aynı koşullarda ölçülen suyun geçiş süresiyle karşılaştırıldı.[1]
Düzeneğin kanalı, frezeyle işlenen polimetil metakrilat levhalardan yapıldı. Mikropipetin düğmesi bırakılınca çıkışta oluşan vakum sıvıyı çekiyor; akış için elektrikli dış pompa gerekmiyor. Pipetin 200, 500 ve 1000 µL ayarları, basınç farkını oluşturan hava hacmini değiştiriyor. Her denemede kullanılan sıvı örneği aynı küçük hacimde kalıyor.[1]
Sürelerin oranından viskoziteyi hesaplamak için kanalın, sıcaklığın, pipet ayarının ve çalıştırma koşullarını eşleştirmek gerekiyor. Gliserolün, tuzun ve sakkarozun çözeltileri, seçilmiş saf sıvılarla birlikte denendi. İncelenen akış, viskozitesi sabit kalan Newton tipi sıvılara dayanıyor; yöntemin dayanağı, katmanların düzenli ilerlediği gelişmiş laminer akış varsayımı.[1]
Her koşul beş kez sınandı. Tekrarlanan geçiş sürelerinin bağıl değişkenliği yüzde 1,52–9,94 aralığındaydı. Birkaç ayarda ölçülen sıvılarda 500 µL koşulunun hata ölçütleri yüzde 3,24–11,24 arasında değişti. En düşük viskoziteli sıvı n-heksan, güçlü vakumda güvenilir zamanlamayı güçleştirecek kadar hızlı ilerledi. Doğrulanan sıvı grubunun dışında kalan kan ve jel gibi malzemelerin ölçüm başarısı ayrıca sınanmalı.[1]
