Hakemli bir mikroskop çalışması, canlı hücrelerdeki ince yapıları görmek için gereken ışığı azalttı; ayrı bir yaklaşımla görüntü çekimini hızlandırdı. Sinir ağlarıyla yapılan görüntü onarma, sınanan örneklerde çok küçük ayrıntıları korudu. Uzayan dizilerde protein iplikleri ve mitokondri kesecikleri izlendi. Deneyler, ışığın aşırı azaltılmasıyla bazı biyolojik yapıların görüntüden kaybolabildiğini de gösterdi.
Canlı hücre deneylerinde, mikroskop görüntülerini onaran hesaplama yöntemleriyle ince protein iplikleri ve mitokondri çevresindeki kesecikler daha uzun izlendi. Hakemli çalışma, ışıldayan işaretleyicileri ışıkla açıp kapatarak yakın yapıları ayıran RESOLFT yöntemini sınadı. Tekrarlanan aydınlatma işaretleyicileri soldurabiliyor ve hücreyi etkileyebiliyor. Bu durum, aynı hücresel sürecin ne kadar süre gözlenebildiğini sınırlıyor.[1]
İlk yaklaşımda, ışıldayan işaretleyicileri etkinleştiren ışık azaltıldı; gürültülü görüntüler bir sinir ağıyla onarıldı. Sınanan koşullarda etkinleştirme ışığı on kat azaltılırken görüntüleme süresi beş kata kadar uzadı. Etkinleştirme çok düşük düzeye indiğinde bazı sönük yapılar kayboldu veya yanlış oluşturuldu.[1]
Ayrı bir yaklaşımda tarama noktalarının dörtte biri ölçüldü. Önceki ve sonraki karelerden yararlanılarak boşluklar tamamlandı ve kare hızı dört kat artırıldı. Bütün hücre görüntülerinde yaklaşık 60 nanometre yatay çözünürlük ve iki boyutta saniyede yaklaşık iki kare elde edildi. İki yaklaşım ayrı değerlendirildiğinden kazanımları birlikte doğrulanmış tek bir gelişme sayılmıyor.[1]
Ekip yazılımı ve eğitim örneklerini paylaştı. İşaretleyiciler ya da hücrenin hareketi değiştiğinde, görüntüleme ayarlarının uygun örneklerle ayrıca sınanması gerekiyor.[1]
