Hakemli araştırma, bazı bağışıklık hücrelerinin eklem dokusundan gelen sinyallerle iltihabı sınırlayan işlev kazandığını buldu. Artritli farelerde CD200 alıcısının uyarılması iltihabı azalttı ve baskılayıcı hücre alt grubunu destekledi. İnsan örneklerindeki ilişkiler, hayvan ve hücre deneyleriyle araştırıldı. Bulgular, kandaki hücre sayısıyla hastalık dokusu içinde kazanılan işlev arasındaki ayrımı ortaya koyuyor.
Bilim··Sabah
Baskılayıcı işlev eklem dokusunda gelişti
İltihaplı fare eklemlerinden alınan bağışıklık hücreleri T hücrelerinin çoğalmasını baskıladı; kanda dolaşan benzer hücreler aynı işlevi göstermedi. Hakemli artrit araştırması, bağışıklık yanıtını sınırlayabilen granülositik miyeloid kökenli baskılayıcı hücreleri inceledi. İnsanlardan alınan kan ve doku örnekleri, fare ve hücre kültürü deneylerine eşlik etti. Omurgayı ve yakın eklemleri etkileyen iltihabi hastalık aksiyel spondiloartritte, dolaşımdaki bu hücrelerin daha yüksek sıklığı daha fazla hastalık etkinliğiyle ilişkiliydi.[1]
CD200 sinyali işlevsel alt grubu destekledi
Eklemin destek dokusunda yer alan fibroblast hücreleri, bağışıklık hücresi öncüllerine CD200 sinyali veren bir grup olarak belirlendi. CD200R1 alıcısı antikorla uyarıldığında farelerde artrit azaldı. Bağışıklık düzenlemesinde rol alan PD-L1 proteinini taşıyan baskılayıcı hücrelerin oranı yükseldi; toplam hücre sayısı aynı ölçüde artmadı. CD200 engellendiğinde ise bu alt grup azaldı ve omurga eklemlerindeki iltihap ağırlaştı. Kültürlerde PD-L1’in engellenmesi, hücrelerin T hücresi çoğalmasını baskılama işlevini kaldırdı.[1]
Aktarılan öncüller yerel sinyale yanıt verdi
İşaretlenmiş öncül hücrelerin artritli farelere aktarılması, doku içinde işlev kazanımını ayrıca sınadı. CD200 engellenince aktarılan hücrelerin yararı ortadan kalktı. İnsan biyopsilerinde de CD200 taşıyan destek hücrelerinin daha yüksek sıklığı, hastaların bildirdiği daha düşük hastalık etkinliğiyle ilişkiliydi. İnsan omurga eklemlerinden sınırlı miktarda doku alınabildiği için doğrudan işlev deneyleri kısıtlı kaldı. İnsan gözlemleri ilişkiyi, hayvan ve kültür müdahaleleri mekanizmayı destekliyor. Bu yolun hastalarda uyarılmasının tedavi yararı belirsizliğini koruyor.[1]
