Sanal labirentin engelleri her denemede değişse de katılımcılar zamanla daha başarılı oldu. Ancak izlenen yol ve harcanan süredeki iyileşme, sabit labirente göre daha yavaştı. Hakemli deneyde 132 katılımcının 2.116 denemesi incelendi. Daha uzun yollar, ek sürenin yalnızca bir bölümünü açıkladı. Sonuçlar, yol bulma verimliliği ile görevin kuralını öğrenmenin ayrı değerlendirilmesi gerektiğini gösteriyor.
Katılımcılar sanal labirentte sikke bulmak için alıştırma yaptıkça hızlandı ve daha kısa yollar kullandı. Engeller denemeler arasında değiştiğinde ise bu iyileşme daha yavaştı. Hakemli bilgisayar deneyi, arama hedefini aynı tutarak sabit ve değişen düzenleri karşılaştırdı. İnceleme, dört sandık arasında iki sikke arayan 132 katılımcının 2.116 denemesini kapsadı. Böylece hız, yol uzunluğu ve çözüm niteliği ayrı ayrı değerlendirildi.[1]
Değişen labirentte katılımcılar, başarılı bir güzergâhı yeniden kullanmak yerine yeni düzene uyum sağlamak zorundaydı. Yol uzunluğu hesaba katıldığında süre farkı küçüldü; yine de bütünüyle ortadan kalkmadı. Kararları güncellemek veya yeni düzeni değerlendirmek, kalan süre farkına katkıda bulunmuş olabilir. Ancak düşünme süreci doğrudan ölçülmediği için deney, gecikmenin hangi zihinsel işlemden kaynaklandığını belirleyemiyor.[1]
En uygun çözüme ulaşmanın öğrenilmesine ilişkin bazı karşılaştırmalar, çoklu sınama düzeltmesinden sonra istatistiksel anlamlılığını yitirdi. Görevi tamamlamak için gereken toplam deneme sayısında da belirgin bir grup farkı görülmedi. Sonuçlar, bütün başarı ölçülerinde ortak bir bozulma yerine yol bulmanın farklı yönlerini tanımlıyor. Bilgisayar başındaki görev deney koşullarını denetlemeyi sağlıyor; gerçek sokaklarda gezinmeyi doğrudan temsil etmiyor ve nörolojik hastalık tanısı koymuyor.[1]
