Fazla kilolu veya obezitesi olan kadınlarla yapılan küçük randomize deneyde, melatonin grubunun ghrelin düzeyi daha düşük çıktı. Buna karşılık iştah, enerji alımı ve vücut ağırlığında gruplar arasında anlamlı fark bulunmadı. Hakemli pilot çalışma sekiz hafta sürdü. Örneklemin küçüklüğü ve yalnızca çalışmayı tamamlayanların incelenmesi, hormon değişiminin yeme davranışı açısından önemini belirsiz bırakıyor.
Küçük plasebo kontrollü denemenin sonunda melatonin alan kadınların açlıkla ilişkili ghrelin hormonu daha düşük düzeydeydi. İştah puanı, enerji alımı ve vücut ağırlığı ise karşılaştırma grubundan anlamlı ölçüde ayrılmadı. Hakemli pilot deney, yeme davranışı veya kiloda bir etki belirlemeden biyokimyasal fark saptadı. Araştırma, bedensel enerji gereksiniminin ötesinde lezzetli yiyecekleri tüketme isteği anlamına gelen haz odaklı iştahı inceledi.[1]
İran'daki randomize ve çift kör deney için haz odaklı iştahı yüksek, fazla kilolu ya da obezitesi olan kadınlar seçildi. Sekiz haftayı tamamlayan 41 kadından 21'i günde 5 mg melatonin, 20'si plasebo aldı. Hormonlar ve anketle ölçülen iştah, başlangıçta ve sonda değerlendirildi. Besin tüketimi ile vücut ağırlığı da uygulama sırasında ölçülerek bu sonuçların ayrı ayrı karşılaştırılması sağlandı.[1]
Endokannabinoid olarak adlandırılan 2-arakidonoilgliserol düzeyinde de gruplar arasında anlamlı fark bulunmadı. Küçük örneklemde birden fazla sonuç incelendi ve analizler yalnızca denemeyi tamamlayanları kapsadı. Hormon bulgusu bu nedenle keşif niteliğini koruyor. Katılımcı grubu ve süre, başka kişilerdeki sonuçlara, uzun dönemli yarara ve güvenliğe ilişkin çıkarımları sınırlıyor. Deney, melatonini kilo kontrolü tedavisi olarak doğrulamıyor veya denenen dozun herkes için uygun olduğunu belirlemiyor.[1]
