Bitki mantarı, Niemann–Pick ile ilişkili yağ taşıma bozukluklarını görünür kıldı
Hakemli çalışma, Niemann–Pick tip C hastalığıyla ilişkili hücresel yağ taşıma işlevlerini salatalığı enfekte eden bir mantarda inceledi. Mantarın ilgili geni çıkarıldığında insan NPC1 geni enfeksiyon yeteneğini kısmen geri getirdi. İki bileşik ise farklı yağ yolları üzerinden bozuklukları düzeltti. Ölçülebilen bu mantar yanıtları, hastalarda yarar gösteren bir sonuç değil, deneysel araştırma sistemi sunuyor.
Bilim··Öğle
İki bileşik mantarın işlevini farklı yollardan geri getirdi
Miglustat ve bir siklodekstrin bileşiği, bitkiyi enfekte eden bir mantardaki bozuklukları farklı yağ yolları üzerinden düzeltti. Hakemli araştırma, NPC1 veya NPC2 işlev bozukluğunun hücre içi yağ taşınmasını etkilediği Niemann–Pick tip C hastalığıyla ilişkili süreçleri Colletotrichum orbiculare mantarında inceledi. Deneyin ölçtüğü sonuç, mantarın salatalık dokusuna girebilmesi; bu yeteneğin geri gelmesi, hastalarda yarar gösteren bir bulgu sayılmıyor.[1]
İnsan NPC1 geni kısmi tamamlayıcılık sağladı
Mantar, bitki dokusuna girmek için appressorium adı verilen özel bir yapı oluşturuyor. NPC ile ilişkili işlevin kaybı, yağ dengesini ve aktin düzenini bozarak dokuya girişi aksattı. Mantarın ilgili geni çıkarıldığında insan NPC1 geninin eklenmesi enfeksiyonu kısmen geri getirdi. İnsan NPC2 geni benzer düzeyde düzelme sağlamadı. Hastalıkla ilişkili değişimler de ayrıştı: Mantarda NPC2 üzerindeki C121R ağır kayıp oluştururken, NPC1 üzerindeki güçlü bozukluk, I1039T ile birlikte E545G değişimini de içeriyordu.[1]
Sterolün yerleşimi, bileşiklere verilen yanıtları ayırdı
Miglustat, sterolün anormal yerleşimini düzeltmeden sfingolipitle ilişkili bozuklukları ve enfeksiyon yeteneğini iyileştirdi. Siklodekstrin uygulaması sterol birikimini azalttı; işlevin geri dönüşü farklı bir zaman örüntüsü izledi. Enfeksiyon ölçümlerinin yanında dokuya giriş noktasındaki aktin düzeni görüntülendi. Bazı ölçümlerde biyolojik tekrar başına en az 300 giriş yapısı sayıldı ve üç bağımsız deney karşılaştırıldı. Model korunmuş hücresel ilişkileri sınarken, insan genlerinin kısmi tamamlayıcılığı tek tek varyantların etkilerini doğrudan aktarmayı sınırlıyor.[1]
