Tibet çayırlarında baklagillerin sağladığı azot, karbon tutulumunu destekliyor
Hakemli bir arazi taraması ve ekosistem modeli, Tibet Platosu çayırlarında baklagillerin bağladığı azotu karbon tutulumuyla ilişkilendirdi. Araştırmacılar 323 alanda azot kaynağı ile baklagil kütlesi arasındaki bağı ölçtü; geçmiş gözlemlerle karşılaştırmada bitki kütlesi ve azot miktarında artış buldu. Azot bağlanması hesaptan çıkarıldığında karbon yutağının kaynağa dönüşmesi modelde görüldü. Bölgede böyle bir dönüşüm doğrudan gözlenmedi.
Tibet Platosu çayırlarındaki baklagiller, kökleriyle ortak yaşayan mikroorganizmalar aracılığıyla atmosferden azot alıyor. Mikroorganizmalar havadaki azotu bitkilerin kullanabileceği biçime dönüştürüyor. Tek bir hakemli çalışma, bu kaynağın karbon tutulumuyla ilişkisini arazi ölçümleri, geçmiş gözlemler ve ekosistem modeliyle inceledi. Bitki gelişiminin en yoğun olduğu 2019 ve 2020 dönemlerinde 323 alan tarandı. Kalıcı donmuş toprak üzerinde 60 alan, mevsimsel don görülen bölgelerde ise 263 alan incelendi.[1]
Azot bağlanması baklagil kütlesiyle ilişkili çıktı
Toplam 1.047 örneğin içinde baklagiller, başka bitkiler ve bitki döküntüleri vardı. Atmosferin azota katkısı, örneklerin azot içerikleri ve kararlı izotopları ölçülerek hesaplandı. Baklagillere 233 alanda rastlandı. Toprak üstündeki kütle için hesaplanan bağlanma, metrekarede yıllık sıfır ile 7,43 gram azot arasında değişiyordu. Yaklaşık 3.600–4.000 metre yükselti aralığı, en yüksek değerlerin görüldüğü yerdi. Baklagil kütlesi arttıkça bağlanan azotun hesaplanan miktarı da artıyordu. Dağılım, geçmiş ölçümlere göre bitki kütlesinde ve azot yoğunluğunda artış görülen alanlarla örtüştü.[1]
Azot bağlanması çıkarılınca modelde karbon dengesi değişti
Ekosistem süreçlerini hesaplayan DyN-LPJ modeli, karbon ve azot döngülerini sınadı. Ortakyaşamsal azot bağlanması ekosistem hesabından çıkarıldığında azot kısıtı güçlendi; çayırlar benzetimde karbon yutağından kaynağa döndü. Bu dönüşüm modelin duyarlılık sınamasında gerçekleşti; arazi gözlemlerinde bölgesel bir dönüşüm saptanmadı. İzotopların karşılaştırılmasında kullanılan varsayımlar ve bitkilerin toprak üstü ölçümlerinden ekosistem toplamına geçiş, hesapları etkiliyor. Alanların su koşulları ve bitki örtüsü de farklıydı. Mekânsal ilişkiler, ölçülen her değişimin ısınmadan kaynaklandığını kanıtlamıyor.[1]
