Biyobozunur etiketi taşıyan plastikler, hakemli bir laboratuvar araştırmasında birbirinden çok farklı hızlarda parçalandı. Çöp sızıntı suyunda oksijensiz bırakılan PHB hızla biyogaza dönüşürken PLA için çok daha uzun süre gerekti; PBAT büyük ölçüde bütünlüğünü korudu. Sonuçlar kontrollü şişelere ve belirli bir mikroorganizma topluluğuna ait. Gerçek çöp sahalarındaki değişken koşullar, ayrışmayı daha da karmaşıklaştırıyor.
Biyobozunur olarak tanımlanan plastikler, hakemli bir laboratuvar deneyinde çok farklı biçimde parçalandı. Araştırmacılar, Güney Kore’deki Buyeo düzenli depolama sahasından alınan sızıntı suyunda plastik filmleri oksijensiz bıraktı. 35 °C sıcaklıkta polihidroksibütirat, yani PHB, 17 günde yüzde 99,9 mineralizasyona ulaştı. Polilaktik asit, yani PLA, 320 günde yüzde 83,6’ya çıktı. Polibütilen adipat tereftalat, yani PBAT, büyük ölçüde bütünlüğünü korudu.[1]
Buradaki mineralizasyon, polimerdeki karbonun biyogaza dönüşmesini anlatıyor. Yüzdeler, net gaz üretiminin kuramsal üretime oranından hesaplandı. Plastik içermeyen şişelerle sızıntı suyunun kendi gaz üretimi hesaba katıldı. Yüzey incelemeleri de ölçümlere eşlik etti: PHB hızla bozuldu, PLA’da hasar daha yavaş gelişti, PBAT ise çok az değişti. Böylece yalnızca filmlerin gözden kaybolması değil, malzemenin dönüşümü izlendi.[1]
Mikroorganizmalarda yapılan dizileme, polimer parçalanmasına katılabilecek genlerle bunların arasından RNA üretimi saptanan daha küçük grubu ayırdı. Bu etkinliğin önemli bir bölümü, plastiklerin üzerinde oluşan mikrobiyal tabakalarda gerçekleşti. Gen benzerliği, bir enzimin hangi malzemeyi parçaladığını belirlemeye yetmiyor. Şişeler ayrıca gerçek çöp sahalarındaki sıcaklık değişimini, oksijen farklılıklarını ve karışık atıkları içermiyor. Deneyde ölçülen hızlar bu nedenle bütün çöp sahaları için bir bertaraf takvimi vermiyor.[1]
