Lazer, optik saat yöntemiyle Güneş’in tayfındaki hareketi izliyor
Deneysel bir frekans referansında lazer, Güneş ışığındaki demir soğurma çizgisine kilitlendi. Önbaskı, atomik zaman standardına bağlanan bu sinyalle Güneş salınımlarının ve parçalı tutulmanın izlendiğini bildiriyor. Uzun süreli ortalama, ölçüm hassasiyetini artırdı; en iyi sonuç için verideki doğrusal eğilim de çıkarıldı. Başka yıldızlarda önerilen uygulamalar, deneyde gösterilmiş sonuçların dışında kalıyor. Yeni bir gezegen saptanmadı.
Bilim··Öğle
Referansı Güneş ışığı sağlıyor
Araştırmacılar lazerin, Güneş ışığındaki demir soğurma çizgisinin merkezini izlemesini sağladı. arXiv’de yayımlanan ve henüz hakem değerlendirmesinden geçmemiş önbaskı, deneysel bir optik frekans referansı sunuyor. Optik frekansları zaman standardına bağlayan frekans tarağı, ölçümü Uluslararası Birimler Sistemi’nin saniyesiyle ilişkilendirdi. Kullanılan çizgi 1565,28 nm dalga boyundaydı. Çizginin frekansındaki değişimler, Güneş’in görünen yüzeyindeki hareketi izlemeye yarıyor. Çalışmanın odağında bu astronomik sinyalin doğrudan frekans ölçümü bulunuyor.[1]
Ortalama süresi hassasiyeti değiştiriyor
Hız belirsizliği yaklaşık 4,7 m/s düzeyindeydi; bu sonuç 1 saniyelik ölçüme aitti. Birkaç bin saniye boyunca ortalama alınması ve doğrusal eğilimin çıkarılmasıyla hassasiyet yaklaşık 30 cm/s düzeyine ulaştı. Teleskobun yönelmesi ve Güneş’in doğal değişkenliği uzun kaydı etkiliyor. İki değer, farklı ölçüm sürelerine ve veri işleme koşullarına ait. Araştırmacılar Güneş’te yaklaşık 5,5 dakika dönemli salınımları da ayırt etti. Kısa ölçüm ile uzun ortalamanın sonuçları bu nedenle ayrı verildi.[1]
Tutulma Güneş sinyalini sınadı
Düzenek, Boulder’da Nisan 2024’teki parçalı tutulmada Güneş diskinin farklı dönen kesimleri örtüldükçe oluşan hız değişimini izledi. Böylece lazerin çizgiye kilitlenmesine ek olarak astronomik bir olay da ölçüldü. Çalışmadaki hesaplar, yöntemin daha büyük teleskoplarla başka yıldızlara uygulanmasını ele alıyor. Bu uygulamalar henüz öngörü düzeyinde. Yıldız yüzeyindeki yapı ve salınımlar ölçüme değişkenlik katıyor; daha fazla ışık toplamak, gezegen aramalarındaki bütün sınırlamaları kendiliğinden gidermiyor.[1]
